بررسی اهمیت میانجی مؤلفۀ احساس بی قدرتی در میزان تأثیر ادراک از پاسخ گویی بر رفتار مشارکتی دانشجویان (مطالعۀ موردی: دانشجویان دانشگاه تهران)
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت دولتی، دانشکدۀ مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 کارشناسارشد مدیریت دولتی، دانشکدۀ مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jipa.2016.57508چکیده
این پژوهش رابطۀ بین ادراک از پاسخگویی و مشارکت شهروندی را با در نظر گرفتن متغیر احساس بیقدرتی میان دانشجویان دانشگاه تهران بررسی میکند. سؤال اصلی این است که دانشجویان تا چه حد متأثر از میزان ادراک خود از ساختار پاسخگویی هستند و بر این اساس رفتارهای مشارکتی خود را تعریف میکنند؟ علت اصلی اجرای این پژوهش توجه به این نکته است که احساس پاسخگویی نامناسب از سوی تصمیمگیران میتواند حس ناتوانی برای تأثیرگذاری بر فرایندها را در دانشجویان ایجاد کند و سبب بیانگیزگی آنها در همکاری و مشارکتهای سازمانی شود. در این راستا تجزیهوتحلیل دادهها بهکمک روشهای همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی و مدل معادلات ساختاری در نرمافزارهای مختص به هریک صورت گرفته است. نتایج نشان میدهد ادراک از پاسخگویی با تأثیر بر متغیر احساس بیقدرتی بر مشارکت دانشجویان تأثیرگذار است. همچنین ادراک مجرد دانشجویان از ابعاد پاسخگویی اخلاقی، قانونی، دموکراتیک و سیاسی، قابلیت پیشبینی میزان احساس بیقدرتی و بهتبع آن میزان مشارکت آنها را به همراه خواهد داشت.