پیمایش های ملی و نظام دانش جامعه شناسی ایران
نویسندگان
1 گروه جامعهشناسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22059/jisr.2023.361330.1418چکیده
طی سالهای اخیر مدیران سازمانهای دولتی ایران بهمنظور شناسایی نگرشها و گرایشهای مردم و شاید ادارۀ بهتر امور کشور به انجام پیمایشهای ملی روی آوردهاند. این نوع پژوهش اغلب توسط دانشآموختگان جامعهشناسی و با تکیه بر ظرفیت دانش جامعهشناسی کشور انجام شده است. هدف این مطالعه شناسایی نسبت میان پیمایشهای ملی و نظام دانش جامعهشناسی کشور است.این موضوع با تکیه بر رویکرد بازاندیشانه و براساس دو معیار مبناگرا و برساختگرا در چهار سطح (شامل تولید متن علمی، افزایش ظرفیتهای پژوهشی، رقابت پارادایمهای پژوهشی، و انجمن علمی) مطالعه شده است. به این منظور از روش مطالعۀ اسنادی، مصاحبههای عمیق با مطلعان کلیدی و نظرخواهی از اعضای هیئتعلمی گروههای جامعهشناسی دانشگاههای مختلف کشور استفاده شده است.اطلاعات بهدستآمده حاکی از آن است که پیمایشهای ملی در سطح توصیف نگرشها و گرایشهای مردم، اطلاعات سودمندی در اختیار پژوهشگران و جامعه شناسان کشور قرار داده و به شناسایی وجوهی از واقعیتهای مربوط به ترجیحات، انتظارات و جهتگیریهای مردم کمک کرده است. اطلاعات پیمایشهای ملی در تولید متن علمی بهویژه کتاب و مقاله هم تأثیر داشته و پارهای ظرفیتهای پژوهشی جدید را در نظام دانش جامعهشناسی ایران ایجاد کرده است. اما دستاورد پیمایشهای ملی آنطور که انتظار میرود منشأ یک مفهومسازی متناسب با مسائل و شرایط خاص جامعۀ ایران نیست یا در خدمت شکلگیری یک جریان فکری تازه یا ایدهپردازی خاص درباره یکی از وجوه جامعۀ ایران بهکار گرفته نشده است.درنهایت بهنظر میرسد سهیمشدن پیمایشهای ملی در چرخۀ تولید دانش نیازمند پیشنیازهایی در درون نظام علم و در محیط بیرون از آن است و این ظرفیت هنوز به قدرکفایت محقق نشده است. مادامی که چنین امکانی ایجاد نشده، سودمندی پیمایشهای ملی در سطح رفع نیازهای مقطعی دستگاههای اجرایی یا انجام تحلیلهای گذرا از امور جاری متوقف خواهد ماند.