اکوتوریسم و پایداری محیط زیست روستایی در شهرستان رودبار
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دکتری گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22077/jgmd.2023.6082.1018چکیده
اکوتوریسم پاسخگوی نیازهای فعلی زیستبومها است و بهجای صدمه زدن به محیطزیست، به حفظ و بسط فرصتهایی برای تداوم حیات آنها در آینده کمک میکند. انگیزه اصلی در اکوتوریسم پایدار، سفر به طبیعت و بازدید از جذابیتهای طبیعی ناحیهای خاص ازجمله ویژگیهای کالبدی و فرهنگ بومی آن است. هدف پژوهش حاضر واکاوی اثرات اکوتوریسم بر پایداری زیستمحیطی نواحی روستایی شهرستان رودبار است. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی-تحلیلی است. جمعآوری اطلاعات از طریق مطالعات اسنادی، کتابخانهای، پرسشنامه و نظرسنجی از صاحبنظران و مسئولین و مشاهدات میدانی صورت گرفته است. برای تحلیل دادهها نیز از نرمافزارهای ArcGIS و Spss و آزمون ANOVA و روش مدل سنجش پایداری پرسکات آلن استفادهشده است. نتایج تحقیق نشان داد میزان درجه سطح پایداری زیستمحیطی در روستاهای مورد مطالعه متفاوت است بهطوریکه روستای شیرکوه با میزان پایداری 723/0 (سطح خوب) در بالاترین سطح پایداری در بین روستاهای مورد مطالعه دارد. روستاهای حلیمه جان با 689/0 و شهربیجار نیز با 687/0 در جایگاههای بعدی قرارگرفتهاند. روستای کلشتر با 182/0 بدترین سطح پایداری را داشته و در وضعیت ناپایدار قرار دارد. همچنین نتایج آزمون آنووا در شاخصهای زیستمحیطی نشان داد که روستاهای شیرکوه، حلیمهجان و شهربیجار، با توجه به بررسی نتایج دادههای بدست آمده و نظرات متخصصان رتبههای اول تا سوم قرارگرفته و از میانگین سطح پایداری مطلوبی برخوردار هستند. روستای کلشتر نیز در پایینترین رتبه قرار دارد. در نهایت می توان گفت اکوتوریسم در محدوده مورد مطالعه قابلیت این را دارد که بنیان توسعه گردشگری سبز در فضاهای روستایی بنا نهد.