آنتی بیوتیکها و مقاومت آنتیبیوتیکی در منابع آب و فاضلاب
نویسندگان
1 مرکز تحقیقات آلاینده های محیطی، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران.
2 مرکز تحقیقات آلاینده های محیطی، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران.
3 گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشگاه علوم پزشکی خوی، خوی، ایران
4 گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت،دانشگاه علوم پزشکی ایران، ایران، تهران
5 گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشگاه علوم پزشکی خوی، خوی، ایران.
doi
10.22112/jwwse.2020.157834.1121چکیده
آنتیبیوتیکها مبتنی بر اهداف درمانی انسانی، حیوانی و بهبود رشد درکشاورزی، تولید و بهصورت وسیع مورد استفاده قرار میگیرند. علیرغم تاثیرات مثبت، مقاومت آنتیبیوتیکی به یکی از چالشهای مهم قرن حاضر تبدیل شده است. مقاومت آنتیبیوتیکی کلیه بخشهای محیطزیست را درگیر میکند و با فشار بر روی گروههای میکروبی منجر به انتشار مقاومت آنتیبیوتیکی و در نهایت تغییر اکولوژیکی در منابع زیست محیطی میشود. مقاومت آنتیبیوتیکی میتواند از باکتریهای پاتوژن به باکتریهای غیر پاتوژن و باکتریهای بومی منتقل شود. این عوامل بهویژه از طریق فاضلاب خام و پساب خروجی از تصفیهخانههای فاضلاب وارد محیط شده و منابع آب و خاک را آلوده میکنند. تصفیهخانههای آب بهصورت کامل توان حذف باکتریها و ژنهای کد کننده مقاومت آنها را ندارند، درنتیجه این عوامل وارد شبکه توزیع آب میشوند و مستقیما مصرف کننده نهائی آب را در معرض خطر قرار میدهند. این نوشتار مقاومت آنتیبیوتیکی در منابع محیطی و عوامل موثر بر انتشار آنرا مورد ارزیابی قرار می دهد و بر نقش سازمانها و مسئولین در آسیبشناسی این عوامل آلاینده در منابع محیطی، ارتباط آنها با محیطهای درمانی و کاربرد روشهای کنترلی تاکید میکند.