تحلیل کارکرد امامان شیعه در آثار داستانی عصر صفویه

نویسندگان

1 دانش‌آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی

doi
10.22067/jls.2026.93617.1711
چکیده

در عصر صفوی، قصه علاوه بر سرگرمی، نقش مهمی در پیشبرد اهداف سیاسی و تعیین وضعیت اجتماعی داشته است. یکی از مهم‌ترین نمودهای کارکرد سیاسی و اجتماعی قصه، نقش پررنگ امامان شیعه، در ادبیات داستانی در این دوره است. قصه‌پردازان با به‌کارگیری امامان شیعی در متون داستانی این دوره، با تبلیغ ایدئولوژی حاکم، سعی در گفتمان‌سازی مذهبی در میان توده داشته‌اند. در این پژوهش، در راستای واکاوی نقش امامان شیعی در متون داستانی عصر صفوی، کارکرد آنان را در چهار حوزۀ «تبلیغ مذهب تشیع»، «اثبات برحقی مذهب تشیع»، «الگوی پهلوانی» و «بازگردانی غیرمسلمان (غیرشیعه) به اسلام (شیعه)» مورد تحلیل و بررسی قرار خواهیم داد. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد قهرمان سنتی متون داستانی و قصص ایرانی، در این دوره از ملک و ملک‌زاده یا بدل به امام شیعی با کارکرد گفتمان‌ساز مذهبی شده است و یا ابرقهرمانان قصه‌های عامیانۀ پیشین، بدل به قهرمانان ملموس و مردمی شده که رسالت وی، گسترش مذهب شیعه است.