نظام شاخصهای وضعیت اجتماعی: بهسوی طراحی و تدوین مدلهای مفهومی برای سنجش وضعیت اجتماعی ایران
نویسندگان
1 گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه پیامنور، تهران. ایران
doi
10.22059/jisr.2023.358286.1396چکیده
مطالعه و ارزیابی وضعیت اجتماعی جامعه از جمله دغدغههای اصلی سیاستگذاران و علمای علوم اجتماعی است. سازمانهای متعددی در کشور به ارائۀ گزارشهای اجتماعی میپردازند که اغلب این گزارشها بهصورت بخشی و مقطعی ارائه میشود. اثربخشترین راهحل در این خصوص، تدوین «نظام شاخصهای اجتماعی» است. منظور از نظام شاخصهای اجتماعی، مجموعهای از شاخصها است که براساس مدلی نظری بهطور نظاممند و هدفمندی انتخاب شدهاند، بهخوبی تعریف شدهاند و بهوضوح ساخت یافتهاند. مقالۀ حاضر با علم به اهمیت موضوع، چارچوبی مفهومی برای سنجش وضعیت اجتماعی ایران تدوین میکند.در پژوهش حاضر با اتخاذ رویکرد روششناسی ترکیبی، از هردو روش اسنادی و مصاحبۀ عمیق با نخبگان و متخصصان استفاده شده است. رهیافت نوشتار حاضر در تدوین نظام شاخصهای اجتماعی، اساساً مفهوممحور است.سه مدل مفهومی مستقل و جداگانه برای سنجش وضعیت اجتماعی جامعۀ ایران طراحی و تدوین شده است: 1. در مدل «سنجش سطح توسعه»، وضعیت اجتماعی مشتمل بر سه مؤلفۀ اصلی نظام معیشت، نظام توزیع و نظام تعاملات است که هریک از این مؤلفهها بهترتیب متناظر با سازههای مفهومی کیفیت زندگی، توسعۀ انسانی و سرمایۀ اجتماعی است؛ 2. در مدل «رصد تغییرات اجتماعی» در سطح خرد وضعیت ساختار نظام ارزشی و در سطح کلان، روند تغییرات ساختاری در سه عرصۀ جمعیتی، قشربندی و فناوری مطالعه میشود؛ 3. در رهیافت آسیبشناسانه، «وضعیت اجتماعی بهمثابۀ بررسی وضعیت مسائل اجتماعی» بررسی میشود.در این مدل، مسئلۀ اجتماعی وضعیت نامطلوبی تعریف میشود که ناشی از اختلال در ابعاد توسعه یا وقوع تغییرات سریع در ساختارهای اجتماعی است.