فهم جامعهشناختی ردپای اکسیداسیون اجتماعی در شعر سیمین بهبهانی
نویسندگان
1 استاد و عضو گروه پژوهشی جامعهشناسی شهر و روستا، موسسه تحقیقات اجتماعی، دانشکده حقوق و علوم اجتماعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 دانشجوی دکترای جامعه شناسی اقتصادی و توسعه، تبریز- بلوار 29 بهمن- دانشگاه تبریز- دانشکده حقوق و علوم اجتماعی- گروه علوم اجتماعی، دانشجوی دکترای جامعهشناسی اقتصادی و توسعه.
3 دانشجوی دکترای جامعه شناسی اقتصادی و توسعه، تبریز- بلوار 29 بهمن- دانشگاه تبریز- دانشکده حقوق و علوم اجتماعی- گروه علوم اجتماعی، دانشجوی دکترای جامعهشناسی اقتصادی و توسعه.
doi
10.22067/jls.2026.95920.1763چکیده
مفهوم «اکسیداسیون اجتماعی» بهعنوان مقوله اصلی این پژوهش، نمایانگر فرسایش سرمایه اجتماعی و بحرانهای ساختاری جامعه ایران در دوران زیست سیمین بهبهانی است. هدف پژوهش، تحلیل نمودهای اکسیداسیون اجتماعی در شعر سیمین بهبهانی با تمرکز بر غزل «چشم لعلی رنگ خرگوشان» است. پژوهش با رویکرد هرمنوتیکی، پس از مرور پنجاه غزل اجتماعی از آثار بهبهانی، این شعر را بهعنوان نمونه مطالعاتی برگزیده و روابط مفهومی آن را بر پایه نظریات دورکیم (آنومی)، مارکس (بیگانگی)، فوکویاما و پاتنام (سرمایه اجتماعی)، گیدنز، سیمن، لارسن و گافمن و با اتکا به نظریه مولفمحوری بررسی نموده است. برای سنجش اعتبار یافتهها نیز از اعتبار تفاسیر موجود و تطابق مفروضات پارادایمی بهره گرفته شده است. نتایج حاکی از آن است که مفاهیمی چون فرسایش سرمایه اجتماعی، سراب اجتماعی، افول آفتاب اجتماعی، احساس بیقدرتی و غمنامه نمایش اجتماعی، با استفاده از آرایههای ادبی در شعر بهبهانی تجلی یافته و با به حاشیه راندن توسعه اجتماعی، قرابت نزدیکی با بحرانهای اجتماعی دهههای ۱۳۲۰‑۱۳۴۰، همچون اشغال ایران توسط متفقین، کودتای ۲۸ مرداد، انزوای سیاسی روشنفکران و … دارد. تحلیل جامعهشناختی شعر چشم لعلی رنگ خرگوشان، بیانگر روح کنشگری سیاسی اجتماعی و دغدغهمندی شاعر و هشدار او نسبت به افول سرمایه اجتماعی، کاهش مشارکت مدنی و لزوم ایجاد بیداری اجتماعی در سطح جامعه است.