پیش بینی سقوط سالمندان با استفاده از تک حسگر اینرسی در حین راه رفتن : یک مرور روایتی
نویسندگان
1 گروه بیومکانیک، دانشکده مهندسی پزشکی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران.
2 گروه طب ورزشی و فناوری های نوین، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jhae.2025.408090.1023چکیده
مقدمه: سقوط در سالمندان چالش اصلی بهداشت عمومی است که منجر به آسیبهای شدید و کاهش استقلال میشود. فناوریهای پوشیدنی، بهویژه حسگرهای اینرسی ، ارزیابی دقیق خطر سقوط را فراهم میکنند. این مرور روایتی به بررسی کاربرد حسگرهای اینرسی در پیشبینی سقوط سالمندان میپردازد و شواهد مرتبط را تحلیل میکند.روش پژوهش: یک مرور روایتی بر اساس جستجوی ساختارمند در پایگاههای اسکوپوس و Web of Science(۲۰۱۵-۲۰۲۵) انجام شد. معیارهای ورود شامل مطالعات پژوهشی با استفاده از حسگر اینرسی در سالمندان (۶۰ سال به بالا) بود. تعداد ۱۲ مطالعه نهایی تجزیهوتحلیل شد. دادهها با استفاده از فرم استاندارد شامل ویژگیهای مطالعه، جمعیتشناسی، مشخصات حسگر، پروتکلهای ارزیابی، و متغیرهای استخراجشده استخراج شد.یافته ها: حسگرهای اینرسی محلشده در مناطق مرکزی بدن (مهرههای پایین کمر) دقت ۷۶ تا ۸۹.۴% را در تمایز سقوطکنندگان از غیرسقوطکنندگان ارائه دادند. تست برخاستن و رفتن و محدودیتهای پایداری هنگامترکیب با شاخصهای خطی و غیرخطی تمایز بهتری ایجاد کردند. مطالعات آیندهنگر (دقت 6/81 درصد) برتری بالینی بیشتری نسبت به اعتبارسنجی متقابل داخلی (دقت 4/89 %) داشتند. نظارت در محیط واقعی اعتبار اکولوژیک بیشتری فراهم کرد.نتیجه گیری: حسگرهای اینرسی با قرارگیری مناسب و استفاده از شاخصهای ترکیبی، ابزارهای مؤثری برای ارزیابی خطر سقوط هستند. محدودیتهای اصلی شامل حجم نمونه کم و عدم استانداردسازی است. راهکارهای آینده شامل ایجاد پایگاه داده عمومی، ترکیب حسگرهای متنوع، و توسعه الگوریتمهای بهتر است.