آیا فواصل آزمون یادداری، نوع تمرین و میزان اطلاعات بازخوردی می تواند تحکیم حافظه حرکتی در سالمندان را تغییر دهد؟

نویسندگان

1 دانشیار گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران ایران

2 استادیار گروه رفتار حرکتی، ، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران ایران

3 گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

4 کارشناس ارشد رفتار حرکتی، دانشگاه الزهرا، دانشکده علوم ورزشی، تهران، ایران

doi
10.22059/jhae.2025.399474.1005
چکیده

مقدمه: در دوران سالمندی علاوه بر کاهش قابلیت‌های جسمانی عملکرد شناختی و حافظه افراد سالمند روبه زوال می‌رود. هدف از پژوهش حاضر تعیین تاثیر فواصل آزمون یادداری، نوع تمرین و میزان بازخورد بر تحکیم حافظه حرکتی در سالمندان بود.روش پژوهش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی و از نوع کاربردی بود. جامعه آماری سالمندان مرد و زن با دامنه سنی 70-60 سال، ساکن سرای سالمندان بودند، که با روش نمونه گیری هدفمند بر اساس معیارهای ورود به مطالعه 72 سالمند انتخاب و آزمودنی ها به شش گروه آزمایشی تمرین ثابت و متغیر با دریافت بازخورد آگاهی از نتیجه با تواتر 25، 50، 75 درصد تقسیم شدند. آزمودنی‌های هر گروه در 8 بلوک 15 کوششی به تمرین مهارت دارت پرداختند. 30 دقیقه و 24 ساعت بعد از اکتساب آزمون های یادداری در یک بلوک 15 کوششی با آرایش تصادفی اجرا شد. داده‌های پژوهش با  تحلیل واریانس مرکب و نرم افزار spss تحلیل شد.یافته ها: نتایج نشان داد نوع تمرین و تواتر بازخورد بر تحکیم حافظه حرکتی و اجرای آزمون یادداری با آرایش تصادفی تاثیر معناداری دارد. گروه سالمندانی که تمرین متغیر و تواتر بازخورد 25 درصد با فاصله یادداری 24 ساعت انجام دادند بهترین و گروه تمرین ثابت با تواتر بازخورد 75 درصد ضعیف ترین تحکیم حافظه حرکتی را در اجرای آزمون یادداری با آرایش تصادفی داشتند.نتیجه گیری: ایجاد تغییر پذیری، کاهش تواتر بازخورد و فواصل آزمون یادداری بهینه منجر به ارتقا بیشتری در تحکیم حافظه حرکتی سالمندان می‌شود.