نقش فعالیت ورزشی بر عملکرد عصبی-عضلانی در سالمندان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس: مرور پیشینه و جهت گیری های پژوهشی

نویسندگان

1 دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22059/jhae.2025.399656.1009
چکیده

مالتیپل اسکلروزیس (MS) نوعی بیماری خود ایمنی سیستم عصبی مرکزی است. این بیماری به طور معمول در بازه سنی ۲۰ تا ۵۰ سال تشخیص داده می‌شود. داده‌های مربوط به سیر طبیعی بیماری اِم اِس حاکی از آن است که جمعیت سالمندان مبتلا به این بیماری در حال افزایش است، به طوری که حدود ۳۰ درصد از افراد مبتلا به MS، اکنون در رده سالمندان طبقه‌بندی می‌شوند.عملکرد عصبی-عضلانی در سالمندان مبتلا به اِم اِس، به طور قابل توجهی تحت تأثیر ترکیبی از اثرات پیشرفت بیماری، کاهش عضلانی-اسکلتی مرتبط با افزایش سن و کم‌تحرکی جسمانی، تضعیف شده است.تمرینات ورزشی، به‌ویژه زمانی که به طور مناسب طراحی و تحت نظارت باشند، یک مداخله غیردارویی قدرتمند برای کاهش این اختلالات محسوب می‌شوند. در مجموع، شواهد موجود به شدت از ادغام رژیم‌های ورزشی هوازی، قدرتی و به ویژه ترکیبی در راهبردهای جامع توانبخشی برای سالمندان مبتلا به MS حمایت می‌کند.تحقیقات آینده باید بر اصلاح شدت، تناوب و پیشرفت چنین برنامه‌هایی متمرکز شود و همچنین اثرات بلندمدت آن‌ها بر پیامدهای عملکردی، سلامت شناختی و پیشرفت بیماری در این جمعیت در حال گسترش را مورد بررسی قرار دهد.