تأثیر دو برنامه تمرین عملکردی و پیلاتس بر تعادل پویای زنان سالمند با و بدون پیشینه زمین‌خوردن

نویسندگان

1 گروه علمی علوم ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری گروه علمی علوم ورزشی ، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 گروه علمی علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران

4 گروه علمی علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22059/jhae.2025.398795.1000
چکیده

مقدمه: از دست دادن تعادل یکی از  علل شایع سقوط در سالمندان است. این پژوهش با هدف مقایسه تأثیر تمرینات عملکردی و پیلاتس بر بهبود تعادل پویای زنان سالمند، با توجه به سابقه یا عدم سابقه افتادن، انجام شد.روش پژوهش: این مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. 40 زن سالمند به صورت تصادفی و هدفمند در چهار گروه تقسیم شدند: 1) تمرین عملکردی در منزل با سابقه افتادن (59/2 ± 50/66 )، 2) تمرین عملکردی (در منزل) بدون سابقه افتادن (92/2 ± 90/64) ، 3) تمرین پیلاتس با سابقه افتادن (74/2 ± 20/65)، و 4) تمرین پیلاتس بدون سابقه افتادن (31/2 ± 60/64). سابقه افتادن بر اساس وقوع آن طی یک سال گذشته تعریف شد. برای ارزیابی تعادل پویا از آزمون تعادلی برگ استفاده گردید. تمرینات پیلاتس به مدت 12 هفته و تمرینات عملکردی به مدت 8 هفته توسط گروه‌ها اجرا شد. تحلیل آماری با استفاده از آزمون‌های کوواریانس تک‌متغیره و تی زوجی و نرم‌افزار SPSS نسخه 23 صورت گرفت.یافته‌ها: نتایج نشان داد، تمرینات عملکردی تعادل پویا را در زنان مسنی که سابقه زمین خوردن داشتند، بهبود بخشید، در حالی که پیلاتس برای افرادی که سابقه زمین خوردن نداشتند، مؤثرتر بود  .  همچنین، پس از هشت هفته تمرین پیلاتس و عملکردی، تعادل پویا در هر دو گروه از زنان سالمند (با و بدون سابقه افتادن) به طور معنی‌داری افزایش یافت.نتیجه‌گیری: تمرینات پیلاتس و عملکردی، از طریق بهبود هماهنگی عصبی-عضلانی و افزایش کنترل بر حرکات بدن، می‌توانند به طور موثری باعث بهبود و افزایش تعادل پویای زنان سالمند، چه با سابقه افتادن و چه بدون آن، شوند.