حق‌برشهر کودکان (مقایسه در دو منطقۀ برخوردار و نابرخوردار شهر کرمانشاه)

نویسندگان

1 گروه جامعه‌شناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه. ایران

2 گروه جامعه‌شناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه. ایران

3 گروه جامعه‌شناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه. ایران

doi
10.22059/jisr.2023.358916.1400
چکیده

مسئلۀ اصلی تحقیق حاضر، مقایسۀ حق‌برشهر کودکان در دو منطقۀ برخوردار و نابرخوردار شهر کرمانشاه است. از این منظر، با معرفی امکانات کالبدی و فضایی حق‌برشهر کودکان در دو منطقه، استدلال می‌کنیم که بهره‌مندی از حق‌برشهر فراتر از فضا و کالبد، موکول به مناسبات کلان اقتصاد سیاسی جامعه است. بر همین قیاس، رویکرد نظری مقاله، تعریف کودکی براساس همین مناسبات و معرفی مؤلفه‌های حق‌برشهر کودکان است.روش تحقیق انتقادی است که متکی بر بازخوانی داده‌های موجود از منظر مناسبات اقتصاد سیاسی و افشای دلالت‌های پنهان آن‌ها است. روش جمع‌آوری داده‌ها مشاهدۀ میدانی محله‌های دو منطقۀ مورد مقایسه بوده است.براساس داده‌های تحقیق، در منطقۀ 1، تعداد 12 پارک مجهز به وسایل بازی کودکان با 134 هزار مترمربع مساحت وجود دارد که این تعداد در منطقۀ 7 تعداد 6 پارک با 56 هزار مترمربع مساحت است. چهار شهربازی خصوصی در منطقۀ 1 و یک شهربازی خصوصی در منطقۀ 7 وجود دارد. 91 مدرسۀ خصوصی در منطقه 1 و 17 مدرسۀ خصوصی در منطقۀ 7 دایر است.براین‌اساس نتیجۀ تحقیق حاکی از تفاوت چشمگیر در مؤلفه‌های فضایی و کالبدی دو محله در زمینۀ حق‌برشهر کودکان است. این مقاله استدلال می‌کند اگرچه دو محله در مقایسۀ امکانات سرگرمی، بازی، آموزش و اغذیه متفاوت هستند، رفع این نابرابری فراتر از امری کالبدی-فضایی و موکول به کاهش نابرابری عمومی در جامعه و مستلزم بازاندیشی مناسبات اقتصاد سیاسی موجود است.