تبیین نقش منابع شغلی و منابع شخصی در تعلق ‌خاطر کاری کارکنان

نویسندگان

1 استادیار گروه مدیریت دانشگاه آزاد اسلامی قزوین

doi
10.22059/jipa.2013.36744
چکیده

طی دهۀ گذشته مفهوم تعلق ‌خاطر کاری، به‎دلیل تأثیرگذاری زیاد بر نتایج عملکردی سازمان، بسیار مورد توجه پژوهشگران و کارگزاران حوزۀ مدیریت منابع انسانی و رفتار سازمانی قرار گرفته است. این پژوهش به تبیین نقش منابع شغلی (استقلال و آزادی عمل، حمایت اجتماعی، بازخورد، مربی‌گری سرپرستی، فرصت‌های رشد و یادگیری) و منابع شخصی (خودبسندگی، شخصیت پیش‌قدم و خصیصۀ وظیفه‌شناسی)، بر تعلق ‌خاطر کاری کارکنان پرداخته است. مشارکت‌کنندگان این پژوهش، کارشناسان یک گروه صنعتی (مشتمل بر شرکت مادر و شش شرکت تابعۀ اصلی) بودند. داده‌های پژوهش با استفاده از پرسش‎نامه از بین اعضای جامعۀ آماری گردآوری شده است و مدل مفهومی پژوهش با استفاده از فنّ تحلیل مسیر و مدل‌سازی معادلات ساختاری، آزمون شده است. نتایج حاصله نشان می‌دهد که منابع شغلی و منابع شخصی با تعلق ‌خاطر کاری رابطۀ مثبت و معنا‌دار داشته و هر دو به‎طور مثبت بر تعلق‌ خاطر کاری کارکنان تأثیرگذارند؛ اما میزان تأثیر منابع شغلی بیشتر از منابع شخصی است.