اعتبارسنجی و ارزیابی مدل شایستگی دیجیتال معلمان: تحلیلی مبتنی بر معادلات ساختاری
نویسندگان
1 استادیار گروه علومتربیتی، دانشکده روانشناسی و علومتربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران.
4 دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران.
doi
10.30473/t-edu.2025.74210.1267چکیده
این پژوهش با هدف بررسی شایستگی دیجیتال معلمان و تأثیر آن بر شایستگیهای حرفهای، پداگوژی و توانمندیهای یادگیرندگان انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی معلمان استان کردستانِ مشارکتکننده در «طرح سواد دیجیتال» در سال 1404-1403 بود. بر اساس فهرست دریافتشده از اداره کل آموزشوپرورش و با استفاده از نمونهگیری طبقهای تصادفی نسبتی، تعداد ۴۰۰ نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه استاندارد شایستگی دیجیتال معلمان مدل اروپایی (DigCompEdu) بود که روایی و پایایی آن پیشتر در مطالعات مختلف تأییدشده و پایایی آن در این پژوهش نیز با آلفای کرونباخ بالاتر از 0.85 بهدست آمد. دادهها با روش مدلسازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردید. نتایج نشان داد میانگین شایستگی دیجیتال معلمان 3.84 از 5 بود که بیانگر سطح نسبتاً مطلوب است. در بین ابعاد، بالاترین میانگین مربوط به استفاده و ایجاد منابع دیجیتال (4.02) و پایینترین میانگین مربوط به ارزیابی با ابزار دیجیتال (3.65) بود. مدل ساختاری نشان داد شایستگی دیجیتال تأثیر مثبت و معناداری بر شایستگیهای حرفهای معلمان (β = 0.47, p < 0.001)، شایستگیهای پداگوژیک (β = 0.42, p < 0.001) و توانمندیهای یادگیرندگان (β = 0.39, p < 0.001) دارد. همچنین، تحلیل واریانس نشان داد بین گروههای سنی تفاوت معناداری در سطح شایستگی دیجیتال وجود دارد (F = 6.21, p < 0.01) بهطوری که معلمان جوانتر میانگین بالاتری کسب کردند. این یافتهها بر اهمیت سرمایهگذاری در زیرساختهای فناوری، آموزشهای هدفمند و توسعه مهارتهای دیجیتال معلمان برای بهبود کیفیت فرآیندیاددهی–یادگیری تأکید دارد.