نظریه جنسیت علامه طباطبایی، یک مواجهه انتقادی
نویسندگان
1 دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22034/shistu.2024.2027318.2436چکیده
مسئله زنان از مناقشه برانگیزترین مسائل اعتقادی در ایران از زمان مشروطه به این طرف بوده است. علامه طباطبائی از نخستین افرادی است که با هدف دفاع از آموزههای دینی به نظریهپردازی درباره جنست، زنان و خانواده پرداخته است. این مقاله رویکرد علامه طباطبائی در توضیح تفاوتهای حقوقی بهمثابه یک رویکرد طبیعتگرایانه را نقد و ارزیابی کرده است. ابتکار ایشان در استفاده از رویکرد طبیعتگرایانه در دفاع از آموزهای اسلامی و از جمله تفاوتهای حقوقی میان زن و مرد، مد نظر شاگردان و شارحان دیدگاههای ایشان قرار گرفته است. توجه به دو ویژگی «غلبه حیات احساسی» و «نقش بارداری» در زنان در کنار غلبه نوعی حیات تعقلی در مردان، موجب گردیده است تا شارع مقدس نوعی از نظام حقوقی متفاوت میان زن و مرد اعتبار کند که این اعتبار ریشه در طبیعت متفاوت زن و مرد دارد. این نوشتار توضیح داده است که این دیدگاه فاقد انسجام درونی است و با سایر دیدگاهای علامه طباطبائی نیز سازگاری ندارد و از همه مهمتر اینکه با وجود تببینهای الاهیاتی به تبیینهای طبیعتگرایانه نیازی نیست. اشکال به ذاتگرایانه بودن تبیینهای طبیعتگرایانه نیز به قوت خود باقی است.