تشیع؛ عدالت و جهان میهن گرایی اخلاقی
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی دانشگاه مفید
doi
10.22034/shistu.2023.554603.2252چکیده
در جهان کنونی اهمیت «دولت - ملت» به منزله اصلیترین واحد سیاسی، رو به کاهش، و گرایش به جهانوطنی روبه افزایش است. «جهانمیهنگرایی» در تمایز با ملیگرایی، به فراتر رفتن از عنصر «ملیت» در تعریف «هویت» و مرزبندی انسانها و احساس دغدغه مشترک و یکسان به وضعیت همه آنها اشاره دارد و در پرتو آن مفهوم «شهروندی جهانی» مطرح میشود. این دیدگاه زمینه را برای همزیستی پیروان ادیان و مذاهب گوناگون فراهم میکند و با این نگاه آنان میتوانند در جوامعی با مذهب و ملیت متفاوت، راحتتر از گذشته زندگی کنند. شیعیان نیز با تجربه زیستن در کشورها و جوامع چندفرهنگی و متکثر به لحاظ مذهبی، به تعریفی جهانمیهنانه از هویت خویش گرایش یافتهاند و در عمل، جهانمیهنگرایی شیعی را تحقق بخشیدهاند. با وجود این، بحث از امکان طرح این دیدگاه در چارچوب باورها و سنت فکری شیعی چندان مدنظر قرار نگرفته است. مقاله حاضر با تمرکز بر این موضوع، میکوشد شرایط امکان جهانمیهنگرایی را در چارچوب سنت و آموزههای شیعی بررسی کند. از دیدگاه این مقاله با توجه به جایگاه بنیادین اصل «عدالت» در اندیشه شیعی، امکان پذیرش و شناسایی نوعی جهانمیهنگرایی اخلاقی وجود دارد.