تحلیل فرآیند توانمندسازی مددجویان (از دیدگاه مددکاران نهادهای حمایتی و خیریهای مشهد)
نویسندگان
1 گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22059/jisr.2023.343269.1308چکیده
پرداخت کمکهای رفاهی بهصورت مقرری ماهیانه نه تنها وابستگیهای ناسالمی را ایجاد میکند بلکه نیاز به منابع گستردهای دارد. نهادهای حمایتی از رویکردی جامع جهت توانمندسازی برخوردار نیستند و هر کدام بر برخی از عناصر توانمندسازی توجه دارند. مطالعات موجود بیشتر بهصورت مفهومی به موضوع توانمندسازی پرداختهاند و به فرآیند توانمندسازی توجه کمتری شدهاست. هدف این پژوهش واکاوی ابعاد فرآیند توانمندسازی مددجویان در نهادهای حمایتی و خیریهای بهمنظور تدوین فرآیند عملیاتی است.این مطالعه با روش کیفی و بر اساس رهیافت نظریه زمینهای انجام شد. نمونهگیری تحقیق به شیوه نمونهگیری نظری بود. با مدیران 20 نهاد حمایتی شهر مشهد در سال 1399 مصاحبه نیمهساختاریافته انجام شد. متن مصاحبهها با رویکرد اشتراوس و کوربین و به کمک نرمافزار ماکس کیو دیای 10 تحلیل شد.ابعاد شناسایی شده فرآیند توانمندسازی عبارتند از منابع محیطی، شناسایی توانمندیهای فرد، احساس خودکارآمدی، انتظارات و ارزشها، انتخاب و عمل و دستاوردها.توانمندسازی فرآیندی تدریجی و چرخشی است و افراد با سطوح متفاوت توانمندی و قابلیت وارد این چرخه میشوند. افراد در هر چرخه توانمندی جدیدی کسب میکنند، در نتیحه احساس خودکارآمدی و انتظاراتشان برای انتخاب و عمل جهت کسب توانمندی بعدی افزایش مییابد.