ترویج شعائر شیعی بر روی سکههای دوره زندیه
نویسندگان
1 استاد تاریخ/ گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
2 دانشجوی دکترای تاریخ ایران اسلامی/ گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
3 استادیار تاریخ / گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
doi
10.22034/shistu.2022.538713.2127چکیده
مطالعات سکهشناسی نشان میدهد که سکه یکی از ابزارهای حاکمیتی برای بازتاب نگرش دولتها و فرمانروایان در زمینههای سیاسی، مذهبی و اقتصادی در جامعه و در سطح پیرامونی و روابط بینالمللی بوده است. شعائر مذهبی نقر شده بر روی مسکوکات، نوع جهانبینی و نگرش هستیشناسانه و اندیشه مذهبی فرمانروایان را بازتاب میداده است. در مسکوکات دوره زندیه (1164-1209ق) بهکارگیری مفاهیم و مضامین شیعی بسیار متداول بوده است. بنابراین پرسش قابل طرح این است که نگرش سیاسی- مذهبی فرمانروایان زندیه چه تأثیری بر رویکرد آنان به نقر شعائر شیعی بر روی مسکوکات این دوره داشته است؟ در این پژوهش، هدفْ بررسی چرایی و چگونگی نقر شعائر شیعی بر مسکوکات دوره زندیه، بهروش «توصیفی- تحلیلی» است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که در دوره زندیه، بهجای محوریت القاب دنیوی فرمانروا بر سکه، نقر شعائر مذهبی در توسل به صفات خداوند و تکریم امامان شیعه و توسلجویی به آنان بهویژه امام زمان(عج) رونق گرفت. همچنین سنتهای صفویه، ازجمله مهدویت و نجاتبخشی احیاء گردید. این گرایش شیعیانه از سوی زندیان برای مشروعیتبخشی به حاکمیت، از طریق پیوند حکومت خویش به صاحبالزمان و منجی عالم، صورت پذیرفته و سیاست صفویهگرایی آنان نیز با همین دیدگاه قابل تعریف است.