سکوت علی بن ابیطالب (ع) بعد از رحلت پیامبر (ص) از دیدگاه حکیم ترمذی و سید حیدرآملی
نویسندگان
1 عضو هیات علمی گروه معارف اسلامی دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
2 استادیار گروه معارف اسلامی دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
3 دانشجوی دکتری مدرسی معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
doi
10.22034/shistu.2022.534422.2098چکیده
امامت و جانشینی پیامبر9 از دیرباز محل منازعه کلامی بین شیعه و سنی بوده است. در این میان، سکوت امیرالمؤمنین7در مواجهه با ابوبکر و پرهیز ایشان از قیام مسلحانه از دلیلهایی است که اهل سنت به نفع خود به کار میگیرند. حکیم ترمذی در قرن سوم هجری قمری با تکیه بر همین دلیل، ردیهای بر دیدگاه شیعه نگاشته است. او سکوت امیرالمؤمنین7 در برابر ابوبکر را نشانه رضایت ایشان میداند و قیام نکردن ایشان در عین برخورداری از قدرت و شجاعت را دلیل مشروع دانستن خلافت ابوبکر میداند. پس از او سید حیدر آملی در قرن هشتم هجری قمری، دلیل حکیم ترمذی را در رسالهای بهنقد کشیده است. او با رویکرد کلامی، به معناشناسی شجاعت و قدرت میپردازد و اثبات میکند که سکوت امیرالمؤمنین7 از روی رضایت نبوده است. نگارنده در این مقاله، مدعای حکیم ترمذی را نقد و بررسی کرده و پاسخ سید حیدر آملی درباره معناشناسی شجاعت، تهور، جُبن، قدرت و عجز را تقریر نموده؛ و به نقد استدلال حکیم ترمذی در رساله «الرد علی الرافضة» پرداخته و در نتیجه روشن ساخته است که سکوت امام منافاتی با اصل قدرت و اصل شجاعت امام ندارد.