عوامل اجتماعی و جمعیتشناختی مرتبط با مراقبت غیردستمزدی در مناطق شهری ایران: شواهدی از پیمایش گذران وقت (1398-1399)
نویسندگان
1 گروه جمعیت شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران
2 گروه جمعیت شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jisr.2022.336237.1268چکیده
موضوع مراقبتهای خانوادگی یا غیردستمزدی در مطالعات داخلی از جنبۀ مراقبتهای دریافتی از سوی سالمندان بررسیشده و تاکنون تلاشی برای شناسایی عوامل مؤثر بر ارائۀ این نوع مراقبتها و ویژگیهای مراقبان در سطح ملی صورت نگرفته است. بر همین اساس، پژوهش حاضر به بررسی عوامل اجتماعی-جمعیتی مرتبط با مقدار زمان اختصاصیافتۀ افراد به مراقبت غیردستمزدی از کودکان، بزرگسالان و هر دو گروه (ساندویچی) در مناطق شهری کشور پرداخته است.این مقاله تحلیلی ثانویه است و دادهها برگرفته از موج سوم پیمایش گذران وقت در مناطق شهری ایران در سال 1398-1399 است.شایعترین نوع مراقبت مختص به کودکان (73 درصد) است و سهم مراقبت از بزرگسالان (18 درصد) و مراقبتهای ساندویچی (5 درصد) در جایگاههای بعدی قرار گرفتهاند. درمجموع مؤثرترین عامل، مربوط به متغیر جنس بود و زنان در مقایسه با مردان با اختلاف، زمان بیشتری را صرف مراقبت از اعضای خانوار کردهاند؛ هرچند این شکاف در مراقبت از بزرگسالان به حداقل میرسد. مراقبت از کودکان در سنین فرزندآوری برای زنان و مردان به اوج میرسد، اما با افزایش سن کاهش مییابد تا اینکه در سالهای پایانی عمر، مراقبت از بزرگسالان (به احتمال زیاد همسران) نوع غالب مراقبت است.با توجه به اهمیت اقتصادی ارائۀ مراقبتهای غیردستمزدی در سطح خانوار و شکاف جنسیتی چشمگیر در مراقبت از کودکان که یکی از موانع احتمالی تحقق سود جنسیتی در ایران است، تحقیق حاضر میتواند به تعمیق دانش موجود و سیاستگذاریهای آتی در این زمینه کمک کند