طراحی الگوی روایت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی و بررسی اثربخشی آن بر صمیمیت زناشویی در زنان دارای ازدواج مجدد شهر شیراز
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، موسسه آموزش عالی اندیشه جهرم، جهرم، ایران
2 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
3 دانشیار، گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
4 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
doi
10.30495/jzvj.2024.33037.4142چکیده
چکیده هدف: باتوجهبه تأثیر نقش ازدواج گذشته در ازدواج مجدد، پژوهشگر تلاش کرد تا یک الگوی مداخلهای کارآمد را با بهرهگیری از رویکردهای روایت درمانی و ذهنآگاهی طراحی کرده تا از این طریق بر صمیمیت زوجین اثر مثبت ایجاد نماید؛ بنابراین پژوهش حاضر در پی پاسخگویی به این سؤال است که طراحی الگوی روایت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی بر اساس تجارب زیسته پدیده انتقال در زنان با ازدواج مجدد و بررسی اثربخشی آن بر صمیمیت زناشویی در زنان دارای ازدواج مجدد چگونه است؟ روش: طرح پژوهش حاضر، آمیخته - اکتشافی بوده و از نظر روش تحقیق شامل دو بخش کیفی و کمی بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان باتجربه ازدواج مجدد در شهر شیراز در سال 1400 بود. روش نمونه گیری هدفمند از نوع در دسترس بود که در نهایت 24 زن دارای ازدواج مجدد انتخاب گردیدند . برای سنجش میزان صمیمیت زوجین از پرسشنامه صمیمیت زوجین، استفاده شد. یافتهها: در بخش کیفی از نتایج بهدستآمده از تحلیل تجارب زیسته پدیده انتقال زنان در ازدواج مجدد بهمنظور جایابی در طراحی الگوی روایت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی استفاده گردید، بدین ترتیب که در ابتدا مقولات و مفاهیم منتج از پدیده انتقال مورد بررسی قرار گرفت و سپس از مفاهیم و تکنیکهای روایت درمانی و ذهنآگاهی که بر کاهش آسیبهای بهدستآمده اثرگذار است، استفاده گردید. بخش کمی پژوهش حاضر در قالب یک طرح نیمهتجربی صورتگرفته که در آن یک گروه آزمایشی و یک گروه کنترل وجود داشت. از هر 2 گروه، یک هفته قبل از اجرای الگوی طراحی شده، پیشآزمون به عمل آمد. روش تجزیهوتحلیل دادهها کوواریانس تکمتغیره بود. نتایج پژوهش نشان دادند میانگین نمرات آزمودنیها در مرحله پسآزمون از رشد قابلتوجهی برخوردار بوده و میانگین صمیمیت زناشویی آنان افزایش پیدا کرده است که نشاندهندة اثربخشی مداخلهی آزمایشی در افزایش صمیمیت زناشویی در زنان باتجربه ازدواج مجدد است. در مقایسه با گروه کنترل نیز باید اشاره کرد که وضعیت گروه آزمایش پس از انجام مداخلهی آزمایشی به شکل مطلوبی افزایش داشته است. نتیجهگیری: نتایج پژوهش نشان دادند، روایت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی بر اساس تجارب زیسته پدیده انتقال بر افزایش صمیمیت زناشویی زنان باتجربه ازدواج مجدد در شهر شیراز اثرگذار بوده است.