چالشهای کانونهای سلامت برای دستیابی به حکمرانی مشارکتی
نویسندگان
1 گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
doi
10.22059/jisr.2022.332267.1248چکیده
اامروزه حکمرانی مشارکتی اهمیت روزافزون یافته است. کانونهای سلامت با هدف ایجاد فضایی برای حکمروایی مشارکتی در حوزۀ سلامت ایجاد شد، اما در عمل این طرح با چالشهای بسیاری مواجه شد. مطالعۀ حاضر بهمنظور بازنگری و بررسی چالشهای کانونهای سلامت برای دستیابی به حکمرانی مشارکتی انجام شده است.مطالعۀ حاضر کیفی و با رویکرد نظریۀ زمینهای است. در این مطالعه با 22 نفر از صاحبنظران، سیاستگذاران، مدیران، ارائهدهندگان خدمات در کانونهای سلامت و مردم چهار منطقه از تهران مصاحبه شد. در این مطالعه دادهها با استفاده از مدل حکمروایی مشارکتی امرسون و نباتچی طبقهبندی شدند.موانع فرهنگی حکمرانی مشارکتی شامل فردگرایی و ضعف کار تیمی و گروهی و موانع اجتماعی شامل بیاعتمادی بین بخش دولتی و مردم، وجود رقابت بین ذینفعان مختلف، منفعتطلبی در مشارکت و کاهش تعهدات اخلاقی متقابل است. در زمینۀ سیستم، موانع دینامیک همکاری شامل نبود فهم مشترک مسئله میان ذینفعان مختلف، نداشتن اجماع در تصمیمگیری، درنظرنگرفتن منافع همگان، لابیگری، شنیدهنشدن همۀ صداها، رقابت میان ذینفعان و توجیهنشدن بدنۀ شهرداری نسبت به اهمیت مشارکت مردمی است. چالشهای رهبری شامل ناکارایی رهبری رسمی در بخش دولتی در زمینۀ مدیریت تعارض، رهبری هدایتکننده و نگاه ابزاری به مشارکت است.از جمله چالشهای کانونهای سلامت برای دستیابی به حکمرانی مشارکتی، بستر شکلگیری آن است. همچنین در فرایند تصمیمگیری، فهم مشترک، انگیزۀ مشترک ذینفعان، رهبری رسمی، ساختار و جریان مالی و اطلاعات میان ذینفعان چالشهایی وجود دارد که نیازمند اصلاح است.