فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از مهم‌ترین عواملی که بر عملکرد یک مخلوط آسفالتی تأثیرگذار است طرح اختلاط می‌باشد. اهمیت ارزیابی عملکرد مخلوط‌های آسفالتی در کنار پارامترهای حجمی باعث شکل‌گیری روش جدیدی به نام طرح اختلاط متعادل شده (BMD) گردیده است. در این روش پارامترهای حجمی به عنوان معیار اولیه مد نظر قرار می‌گیرد. معیار نهایی به‌منظور تعیین یک بازه مناسب برای درصد قیر بهینه، عملکرد مناسب مخلوط آسفالتی در برابر شیار‌شدگی و ترک‌خوردگی می‌باشد.  در این تحقیق با به‌کارگیری دو درصد 25 و 50 درصد تراشه و روغن گیاهی به عنوان جوانساز، طرح اختلاط پنج مخلوط آسفالتی مختلف، ابتدا به روش سوپرپیو انجام شده است. در ادامه با در نظر گرفته سه درصد قیر مختلف برای هر مخلوط، طرح اختلاط مخلوط‌ها با روش BMD انجام شده است. آزمایش شیارشدگی هامبورگ و آزمایش I-FIT به ترتیب به‌منظور ارزیابی مقاومت در برابر شیارشدگی و ترک‌خوردگی در طرح مخلوط‌ها به روش BMD مورد استفاده گرفته است. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که درصد قیر بهینه بدست آمده از روش BMD متفاوت از درصد قیر بهینه حاصله از روش سوپرپیو می‌باشد. بیشترین مقادیر تغییر درصد قیر بهینه مربوط به نمونه حاوی 25 و 50 درصد تراشه بدون جوانساز می‌باشد. درصد قیر حاصله از روش BMD نسبت به روش سوپرپیو برای مخلوط حاوی 25 و 50 درصد تراشه بدون جوانساز، به ترتیب 9.56 و 22.18 درصد افزایش یافته است. از نظر عملکردی مقدار درصد قیر بهینه حاصل از روش سوپرپیو برای مخلوط‌های حاوی تراشه و جوانساز مناسب نیست.