تولید نانوالیاف از کیتوزان استخراج شده از ضایعات میگوی ببری سیاه (Penaeus monodon) به دو روش تک نازله و هسته-پوسته
نویسندگان
1 دانشیار گروه پژوهشی مواد نانو، پژوهشکدة فناوری نانو و مواد پیشرفته، پژوهشگاه مواد و انرژی، کرج، تهران، ایران
2 دانشآموختة دکتری گروه شیلات، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعهسرا، گیلان، ایران
3 دانشیار گروه شیلات، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعهسرا، گیلان، ایران
4 دانشیار گروه پژوهشی مواد زیستی، پژوهشکدة فناوری نانو و مواد پیشرفته، پژوهشگاه مواد و انرژی، کرج، تهران، ایران
doi
10.22059/jfisheries.2024.378121.1431چکیده
هدف از تحقیق حاضر، بررسی امکان تولید نانوالیاف از کیتوزان استخراج شده از ضایعات میگوی ببری سیاه (P. monodon) و تأثیر ابعاد نانوالیاف بر میزان سمیت پلیمرهای اولیه با پتانسیل کاربرد در تولید زخمپوش است. در این تحقیق، از دو روش برای تولید نانوالیاف از پلیمر کیتوزان استخراج شده استفاده گردید که شامل الکتروریسی تکنازله و دونازله بوده، که در روش دوم سعی بر تولید الیاف با قابلیت بارگذاری هسته بود. نانوالیاف الکتروریسی شده از لحاظ ویژگیهای ریختشناختی تحت بررسی میکروسکوپ الکترونی فیلد میدانی (FE-SEM) قرار گرفت. همچنین از فناوریهای آنالیزی مختلف شامل FTIR (طیف سنجی مادون قرمز فوریه) و XRD (پراش اشعة ایکس) برای بررسی های ساختاری نانوالیاف تولیدشده استفاده گردید. همچنین میزان سمیت به روش MTT نانوالیاف تولیدشده نسبت به پلیمر اولیه سنجش گردید. بررسی نمودارهای طیفسنجی مادون فوریه و پیکهای پراش اشعة ایکس وجود پلیمرهای کیتوزان و پلیوینیلالکل و اختلاط مناسب آنها را نشان داد. همچنین نتایج نشان داد که نانوالیاف با کیفیت و ممتد بدون گره در هر دو روش تکنازله و دونازله بهدست آمد. نکتة جالب، ایجاد فضای هسته در نانوالیاف دو نازله بود که با امکان بارگذاری انواع پلیمرها و نانوذرات ثانویه، پتانسیل کاربری خود را در زمینههای مختلف بهخصوص حوزة درمان و تولید زخمپوش نشان داد. علاوه برآن، دستیابی به سمیتی کمتر در نانوالیاف تولید شده نسبت به پلیمرهای اولیه، پتانسیل کاربرد نانوتکنولوژی را در علوم مختلف نشان می دهد.