تولید نانوالیاف از کیتوزان استخراج شده از ضایعات میگوی ببری سیاه (Penaeus monodon) به دو روش تک نازله و هسته-پوسته

نویسندگان

1 دانشیار گروه پژوهشی مواد نانو، پژوهشکدة فناوری نانو و مواد پیشرفته، پژوهشگاه مواد و انرژی، کرج، تهران، ایران

2 دانش‌آموختة دکتری گروه شیلات، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعه‌سرا، گیلان، ایران

3 دانشیار گروه شیلات، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعه‌سرا، گیلان، ایران

4 دانشیار گروه پژوهشی مواد زیستی، پژوهشکدة فناوری نانو و مواد پیشرفته، پژوهشگاه مواد و انرژی، کرج، تهران، ایران

doi
10.22059/jfisheries.2024.378121.1431
چکیده

هدف از تحقیق حاضر، بررسی امکان تولید نانوالیاف از کیتوزان استخراج شده از ضایعات میگوی ببری سیاه (P. monodon) و تأثیر ابعاد نانوالیاف بر میزان سمیت پلیمرهای اولیه با پتانسیل کاربرد در تولید زخم­پوش­ است. در این تحقیق، از دو روش برای تولید نانوالیاف از پلیمر کیتوزان استخراج شده استفاده گردید که شامل الکتروریسی تک­نازله و دونازله بوده، که در روش دوم سعی بر تولید الیاف با قابلیت بارگذاری هسته بود. نانوالیاف الکتروریسی شده از لحاظ ویژگی­های ریخت‌شناختی تحت بررسی میکروسکوپ الکترونی فیلد میدانی (FE-SEM) قرار گرفت. همچنین از فناوری­های آنالیزی مختلف شامل FTIR (طیف ­سنجی مادون قرمز فوریه) و XRD (پراش اشعة ایکس) برای بررسی­ های ساختاری نانوالیاف تولیدشده استفاده گردید. همچنین میزان سمیت به روش MTT نانوالیاف تولیدشده نسبت به پلیمر اولیه سنجش گردید. بررسی نمودارهای طیف­سنجی مادون فوریه و پیک­های پراش اشعة ایکس وجود پلیمرهای کیتوزان و پلی­وینیل­الکل و اختلاط مناسب آنها را نشان داد. همچنین نتایج نشان داد که نانوالیاف با کیفیت و ممتد بدون گره در هر دو روش تک­نازله و دونازله به‌دست آمد. نکتة جالب، ایجاد فضای هسته در نانوالیاف دو نازله بود که با امکان بارگذاری انواع پلیمرها و نانوذرات ثانویه، پتانسیل کاربری خود را در زمینه­های مختلف به‌خصوص حوزة درمان و تولید زخم­پوش نشان داد. علاوه برآن، دستیابی به سمیتی کمتر در نانوالیاف تولید شده نسبت به پلیمرهای اولیه، پتانسیل کاربرد نانوتکنولوژی را در علوم مختلف نشان می ­دهد.