فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

امروزه سازه‌های زیادی در نزدیکی گسل با استفاده از جداساز لرزه‌ای احداث می‌گردند. در این مقاله، تخمین روش‌ ساده‌سازی شده آیین‌نامه ASCE7-16 برای جابه‌جایی حداکثر سازه‌های جداسازی شده توسط جداساز آونگی اصطکاکی مورد بررسی قرار گرفته و با نتایج حاصل از تحلیل دینامیکی تاریخچه‌زمانی غیرخطی برای زلزله‌های حوزه‌نزدیک پالس‌گونه و غیرپالس‌گونه مقایسه گردیده است. این بررسی برای خاک نوع دو و در منطقه با خطر نسبی خیلی زیاد شهر تهران صورت گرفته است. برای بررسی این موضوع، در ابتدا طبق روابط ساده‌سازی شده آیین‌نامه، ظرفیت جابه‌جایی 16 جداساز آونگی اصطکاکی با چهار شعاع موثر و چهار ضریب اصطکاک مختلف محاسبه شده‌است. سپس با انتخاب هفت شتابنگاشت زلزله حوزه نزدیک پالس‌گونه و هفت شتاب‌نگاشت زلزله حوزه نزدیک غیر پالس‌گونه با استفاده از تحلیل دینامیکی تاریخچه‌زمانی غیرخطی، ظرفیت جابه‌جایی برای جداسازهای آونگی اصطکاکی تعیین شده‌است. در نرم افزار OpenSees جداساز مدل شده است و سپس هر شتابنگاشت به سازه اعمال می‌شود و جابه‌جایی حاصل از هر شتابنگاشت ثبت می‌گردد. نتایج نشان می‌دهند که روابط ساده‌سازی شده آیین‌نامه برای تعیین ظرفیت حداکثر جداساز آونگی اصطکاکی در زلزله‌های حوزه‌نزدیک نسبت به نتایج حاصل از تحلیل دینامیکی تاریخچه‌زمانی غیر خطی، مقدار کمتری را نشان می‌دهند. در نتیجه نیاز به طراحی مجدد جهت کاهش جابه‌جایی حداکثر به میزان مجاز آیین نامه‌ای می‌باشد. نسبت جابه‌جایی حداکثر حاصل از روش‌های ساده‌سازی شده آیین‌نامه‌ای برای زلزله‌های حوزه‌نزدیک پالس‌گونه برابر 2.2 و این نسبت برای زلزله‌های حوزه نزدیک غیرپالس‌گونه مقدار 2 دارد و به صورت محافظه‌کارانه برای تمام زلزله‌های حوزه نزدیک می‌توان 2.2 در نظر گرفت.