واکاوی فعالیتهای نهضت آزادی جهت حفظ هویت سیاسی-ایدئولوژیک و استمرار مبارزه در دوران فترت فعالیتهای سیاسی(1356-1342)
نویسندگان
1 استادیار تاریخ انقلاب اسلامی، گروه معارف اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه ایلام
2 دانشآموخته دکترای تاریخ انقلاب اسلامی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
doi
10.48308/irhj.2026.243010.1482چکیده
نهضت آزادی ایران، با توجه به تأثیرات انکارناپذیر خود بر روند تحولات انقلابی، بخش قابلتوجهی از مطالعات سیاسی معاصر را به خود معطوف داشته است. این حزب، اندکی پس از تأسیس، با بازداشت گسترده رهبران خود روبهرو شد و محدودیتهای شدیدی را تجربه کرد؛ بهگونهای که تا آغاز فضای باز سیاسی، از هرگونه فعالیت حزبی و تشکیلاتی علنی بازماند. با این حال، این جریان توانست با اتخاذ سازوکارهایی متناسب با دوران فترت، هویت سیاسی–ایدئولوژیک خود را حفظ کرده و در مسیر مبارزه علیه حکومت پهلوی، به همگرایی با جریان انقلابی دست یابد. از این رو، پژوهش حاضر با روشی تاریخی و رویکردی توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانهای، نشریات و اسناد، در پی آن است تا چگونگی استمرار مبارزه و بازسازی تشکیلاتی این حزب را در دوره رکود فعالیتهای سیاسی مورد واکاوی قرار دهد. در این راستا، یافتههای پژوهش با طرح این پرسش که «نهضت آزادی چگونه توانست هویت سیاسی–ایدئولوژیک و تداوم روند مبارزاتی خود را در دوران فترت فعالیتهای سیاسی علیه حکومت پهلوی حفظ کند؟» بر این مبنا استوار است: نهضت آزادی در این شرایط، با بهرهگیری از ظرفیت نیروهای جوان برای ایجاد تشکیلات زیرزمینی و فعالیتهای مخفیانه، سازماندهی فعالیتهای آموزشی و پژوهشی و برگزاری جلسات مناظره و سخنرانی در زندان، سازماندهی و مدیریت شاخههای خارج از کشور و تعامل فعال با مجامع بینالمللی و امام خمینی، و در نهایت فعالیت فکری-اسلامی در سایه نهادهای مرتبط و ساماندهی مجدد فعالیتهای حزبی از طریق مؤسسان اولیهاش، توانست از هویت سیاسی–ایدئولوژیک خویش صیانت کند و تداوم جریان مبارزاتی خود را تضمین نماید.