نتایج تجاری مناسبات حکّام کرمان و اُمرای محلّی خلیج فارس طی قرون 5 و 6 هجری قمری

نویسندگان

1 دانشیار گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.

2 کارشناس ارشد تاریخ ایران دوه اسلامی دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.

doi
10.48308/irhj.2024.234712.1299
چکیده

با تسلط سلجوقیان بر ایالت کرمان و شکل‌گیری حکومت سلاجقه کرمان طی قرن پنجم قمری و به‌ویژه از زمان قدرت‌گیری ملک تورانشاه سلجوقی در این سرزمین، به‌تدریج تحولی مهم در ساختار اقتصادی نواحی جنوبی ایران و تجارت میان بنادر و جزایر خلیج فارس با سایر مرکز تجاری بیرون از مرزهای ایران، نظیر بنادر شبه‌قارۀ هند و چین صورت پذیرفت. سیراف که تا این زمان مهم‌ترین نقش را در تجارت ایران، هند و چین داشت، با تسلط ملک تورانشاه سلجوقی بر جزیرۀ کیش و تلاش برای رونق تجاریِ این جزیره، به مرور جایگاه خود را از دست داد؛ روندی که در عهد جانشینانِ ملک تورانشاه نیز دنبال شد. از همین رو، نوشتار حاضر با کاربست روش تاریخی و شیوه  توصیفی-تحلیلی و همچنین با استفاده از مطالعات کتابخانه‌ای، بر آن بوده است تا ضمن اشاره به پیشینه تجاری خلیج فارس قبل از رونق یافتن جزیره کیش، نتایج روابط حکام سلجوقی و امرای محلی خلیج فارس بر وضع تجارت نواحی جنوبی ایران را مورد واکاوی قرار دهد و پاسخی برای پرسش ذیل بیابد: نقش سلجوقیان کرمان در رونق یا رکود تجاری خلیج فارس (به‌ویژه جزیره کیش) چه بوده و خط سیر تجاری میان جزایر و بنادر این آبراه با مراکز تجاری درون کرمان و شبه‌قاره هند و چین چگونه بود؟ یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که حمایت سلجوقیان کرمان از ملوک بنی‌قیصرِ کیش، نه تنها موجبات تحکیم قدرت سیاسی آنها را فراهم کرد، بلکه باعث گردید این جزیره رونق تجاری روزافزونی بیابد و جایگاه پیشین سیراف را از آن خود سازد. از همین رو، با تسلط سلجوقیان بر کیش، هرمز و بندر تیز (تیس)، خط سیری جدید برای ردّ و بدل کردن کالاهای تجاری درون قلمرو سلجوقیان کرمان با حوزۀ خلیج فارس و شبه‌قاره هند فراهم گردید.