نقش پیشگویانه رویاء و مشروعیت در تاریخ ایران سده های 4 و 5 هجری قمری
نویسندگان
1 دانشیار گروه تاریخ دانشگاه مازندران-بابلسر-مازندران-ایران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد تاریخ ایران دوره اسلامی، دانشگاه اراک، اراک، ایران.
doi
10.48308/irhj.2024.234371.1288چکیده
حکومتهای ایرانی سدههای میانۀ اسلامی (قرون 4 تا 9ق) با انواعی از نیازها و در عین حال چالشهای سیاسی مواجه بودند. از این رو، سلاطین و متفکران پیرامونیشان از هر وسیلهای برای حفظ و تحکیم پایههای قدرت و غلبه بر موانع سیاسی و مشکلات احتمالی بهره میبردند. در همین زمینه رؤیا و تظاهر به خواب دیدن به عنوان ابزار برقراری ارتباط با مبدأ غیب و الهام از عالم قدسی ـ ماورایی و در قالب پیشگویی مورد توجه آنان بود. این پژوهش به روش توصیفی ـ تحلیلی در پی پاسخ به این پرسش بنیادین است که میان نقش پیشگویانۀ رؤیا و مشروعیت در سدههای چهارم و پنجم هجری چه رابطهای وجود دارد؟ یافتههای پژوهش نشان میدهند مواجهه با چالشهای مشروعیتی یکی از دغدغههای اساسی حکومتهای ایرانی در این مقطع بوده و در همین زمینه القا و تبلیغ پیشگویی آیندۀ سیاسی حکومتها و رهبران آنان از راه الهامات غیبی و در قالب رؤیا در دستور کار صاحبان قدرت و متفکران قرار داشته است. تولد و در عین حال زنده ماندن رهبران آن هم در میان انبوهی از تردیدها، نیل ناباورانه به قدرت و تأسیس و تداوم حکومت و فرمانروایی، توسعۀ قلمرو، سرکوب و حتّی سقوط دشمنان و نیز برخورداری از عمر طولانی براساس تقدیر و سرنوشت و مطابق قضا و قدر الهی محتوای این رؤیاها با مضمون پیشگویانه بود. بسیاری از رؤیاها به آغاز شکلگیری حکومت حاکمان میپردازند که خود از دیدگاه توجیه قدرتگیری قابل تحلیل است. تعدادی نیز دربارۀ اواخر حکومتها و از منظر توجیه زوال آنان مطرح هستند. ضمناً برای رفع هر گونه تردید و در عین حال اثرگذاری بیشتر بر اذهان عمومی، استفاده از نمادهای پرمفهوم و در عین حال مؤیّد مفاهیم نهفتۀ پیشگویانه در رؤیا در دستور کار قرار داشته است که البته با توجه به اشتراک قابل توجه رؤیاها در کاربست این نمادها، میتواند نشانی بر جعلی بودن آنها باشد.