تبیین ماهیّت و روند شکل‏ گیری مفهوم مشروطیّت در ایران بر اساس نظریۀ توماس اسپریگنز

نویسندگان

1 استادیار گروه تاریخ، دانشکده حقوق و علوم اجتماعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.

2 دانشیار تاریخ،دانشکده و پژوهشکده مطالعات بین الملل، دانشگاه جامع امام حسین، تهران، ایران.

doi
10.48308/irhj.2024.234434.1290
چکیده

با گذشت بیش از یک قرن از جنبش مشروطه‌خواهیِ ایرانیان همچنان مسائلی وجود دارند که مناقشه‌برانگیز هستند. از مهم‏ترین آنها ماهیت و چگونگی ظهور «نظریۀ» مشروطیت در ایران است که بازبینی آن به عنوان یک مسئلۀ مستقل پژوهشی ضرورت دارد. نوشتار حاضر با استفاده از نظریۀ بحران اسپریگنز که ناظر بر فهم نظریه‏های سیاسی است، به تبیین این سؤال می‌پردازد که روند تکوین و ماهیت «نظریۀ مشروطیت» در ایران دورۀ قاجاریه چگونه بوده است؟ کاربست نظریۀ اسپریگنز به منظور فهم ماهیت و تبیین روند تکوین نظریۀ مشروطیت در ایران است. نتایج این تحقیق براساس روش توصیفی ـ تبیینی نشان می‏دهند نظریۀ مشروطیت دفعتاً و در روزهای پایانی جنبش ظهور نکرد، بلکه روندی تاریخی ـ تکاملی داشت. درخصوص ماهیت آن نیز می‏توان گفت نظریۀ مشروطیت، «نظریۀ حکومت قانون» و جنبشی برای «تأسیس آزادی» و رهایی از استبداد بود. روند تکوین این نظریه با بهره‏گیری از رویکرد نظری اسپریگنز در چهار گامِ شناخت مشکل و مشاهدۀ بی‏نظمی، علل بی‌نظمی، نظم و خیال (بازسازی جامعه)، و تجویز تبیین خواهد شد.