تلاش برای صادرات چای چین به ایران در دوره رضاشاه؛ علل، چگونگی، موانع و دستاوردها

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای تاریخ ایران، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.

2 گروه تاریخ،‌دانشکده ادبیات و زبان ها، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.

3 گروه زبان و ادبیات چینی و شرق دور، دانشکده ادبیات، دانشگاه شهید بهشتی، تهران،‌ایران.

doi
10.48308/irhj.2024.233380.1270
چکیده

در دورة پهلوی اول انتظار می‌رفت روابط ایران و چین، پس از چند قرن وقفۀ نسبی، به‌ دلایلی از سر گرفته شود. بازرگانان و حکومت‌های دو سرزمین برای احیای مناسبات در این مقطع، بهبود روابط اقتصادی، ‌به‌ویژه تجارت چای، را محور تلاش‌های خود قرار دادند. این پژوهش براساس رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر اسناد منتشرنشدۀ وزارت امور خارجه و مرکز اسناد ملی و نیز برخی منابع و تحقیقات در پی پاسخ به این پرسش است که تلاش‌ها برای احیای روابط اقتصادی ایران و چین در دورۀ پهلوی اول، خاصه تجارت چای، بر پایة چه عواملی شکل گرفت و چگونه ادامه یافت و چه دستاوردی در پی داشت؟ یافته‌های تحقیق گویای آن است که تلاش‌ها و تکاپوها برای برقراری روابط میان دو کشور متأثر از عواملی چون قدرت‌یابی دو شخصیت نظامی در ایران و چین (رضاشاه و چیانگ ‌کای شک) و نیاز آنها به کسب اعتبار بین‌المللی و منافع اقتصادی شماری از تجار ایرانی و چینی بود. تلاش برای برقراری روابط دو سرزمین با اقداماتی چون استخدام متخصصان چینی در صنعت چای ایران، تلاش برای رونق مجدد صادرات چای چینی به ایران و مجاب کردن مسئولان دو کشور به تسهیل روابط تجاری به جریان افتاد. اما این تکاپوها به دلایلی چون دوری مسافت دو سرزمین، عدم احساس نیاز مسئولان دو کشور به یکدیگر و نقش قدرت‌های ثالث اقتصادی، تنها به ایجاد اتاق بازرگانی ایران در شهر شانگهای انجامید.