مدلسازی مطلوبیت زیستگاه ماهی گوازیم دم رشتهای (Nemipterus japonicus) با استفاده از روش حداکثر آنتروپی (MaxEnt) در دریای مکران
نویسندگان
1 دا. تهران- اکولوژی
2 دانشگاه تهران- بیولوژی و اکولوژی آبزیان
3 دانشگاه تهران جنگلداری و GIS
4 مرکز تحقیقات شیالتی آبهای دور، مؤسسه تحقیقات علوم شیالتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، چابهار، ایران
5 گروه شیلات، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfisheries.2022.339085.1315چکیده
مدل حداکثر آنتروپی یک الگوریتم یادگیری ماشینی با قابلیت بالا است که برای بررسی حضور گونهها و پیش بینی توزیع احتمالی یک گونه هدف با توجه به حداکثر آنتروپی آن در شرایط مختلف و نیز تعیین مطلوبیت زیستگاه استفاده میشود. در مطالعه حاضر مدلسازی مطلوبیت زیستگاه برای ماهی گوازیم دم رشتهای (Nemipterus japonicus) در منطقه مکران با استفاده از مدل حداکثر آنتروپی (MaxEnt) انجام شد. بدین منظور از دادههای صید ماهی گوازیم دم رشته ای در دوره زمانی سالهای1394 تا 1398 ثبت شده توسط مرکز تحقیقات شیلاتی آبهای دور چابهار در پنج منطقه، به منظور یافتن نقاط حضور استفاده شد. بر اساس نتایج بدست آمده از مدل، متغیرهای دمای سطح دریا در شب و روز و غلظت کلروفیل a به عنوان مهمترین پارامترها در شناسایی مناطق مطلوب از جمله منطقه خلیج گواتر شناخته شدند. همچنین شاخص سطح زیر منحنی (AUC) معادل 998/0 بدست آمد که نشان دهنده دقت و کارایی بالای مدل در شناسایی مطلوبترین مناطق پراکنش است. .از نتایج بدست آمده میتوان در جهت ارزیابی موثر استراتژیهای حفاظت به منظور برداشت پایدار ذخایر ماهی گوازیم دم رشتهای استفاده کرد.