تجارت خارجی در ایران ازقرن سوم تا آخر قرن پنجم هجری قمری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری تاریخ ایران دوره اسلامی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران.

2 دانشیار گروه تاریخ و باستان شناسی دانشگاه لرستان، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، لرستان، ایران

3 دانشیار گروه تاریخ و باستان شناسی دانشگاه لرستان، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، لرستان، ایران

doi
10.48308/irhj.2023.103487
چکیده

پژوهش حاضر در پی پاسخ به این پرسش است که طی قرون سوم تا پنجم قمری حکومت‌های سامانی، غزنوی و آل بویه چه تأثیری بر تجارت خارجی سرزمین‌های تحت سلطۀ خود نهادند؟ روش گردآوری اطلاعات به شیوۀ اسنادی و کتابخانه‌ای و روش نگارش تحلیلی است. نتایج پژوهش به شرح زیر است: با تشکیل دولت‏های سامانیان، غزنویان و آل بویه، از اواخر قرن سوم، اوضاع سیاسی تثبیت و در نتیجه امنیت نسبی برقرار گردید. از این رو، زمینۀ رشد موقعیت اقتصادی شهرها از جمله بازارها، صنایع و به­ویژه داد‏و‏ستد فراهم شد. حجم عظیم سکه‌های نقرۀ سامانی یافت­شده در اروپا (در نتیجۀ واردات برده و کالا از اروپای شرقی) نمایانگر خروج میزان زیادی نقدینگی از قلمرو سامانی است که تراز بازرگانی منفی و کاهش توان اقتصادی را در پی داشت. این در حالی است که در دورۀ غزنوی با ورود مقادیر عظیمی از ذخایر طلا و نقره نقدینگی افزایش یافت که در ضرب مسکوکات و تسهیل تجارت مؤثر بود. در غرب، آل بویه، برخلاف دو حکومت پیش­گفته، صنعت منسوجات را تقویت کرد و از طریق تجارت را رونق داد. در نهایت الگوی مشابهی از این سه حکومت مشاهده می‌شود. اقداماتی همچون ضرب سکه با عیار بالا، حفظ عیار مسکوکات، برقراری امنیت راه‌ها از طریق سرکوب راهزنان، نصب علائم راهنمایی در بیابان‌ها، ساخت کاروانسرا و پل و رباط و چاه در مسیر راه‌ها بر رشد و گسترش تجارت داخلی و خارجی تأثیر بسزایی داشت.

کلیدواژه‌ها