معیشت دهقانی در گیلان از ۱۲۵۰ تا ۱۲۸۵ شمسی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری علوم سیاسی ،گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.48308/irhj.2023.232750.1254
چکیده

   هدف این نوشته بررسی وضع معیشت دهقانی و سطح درآمد کشاورزان گیلان از اواخر عصر ناصری تا مشروطه است. دلیل تمرکز بر وضعیت دهقانان گیلانی، ارزیابی احکام عمومی است که در آثار مختلف تاریخ اجتماعی دوران قاجار به طور مشترک در مورد زندگی روستاییان ذکر شده است. طبق این احکام، دهقانان ایران بر اثر مظالم گسترده همواره در نهایت افلاس و تلاش برای بقا بوده­اند. در این مقاله به کمک تحلیل مناسبات ارباب و رعیتی در گیلان، ابتدا سطح درآمد دهقانان گیلانی برآورد می­شود و سپس با توجه به این پایۀ درآمدی، وضعیت معیشتی ایشان تشریح و نشان داده می­شود که نمی­توان وضع زندگی دهقانان گیلان را با روستاییان سایر نقاط ایران همسان دانست. با توجه به شواهد و آمار موجود می­توان ادعا کرد که حداقل در این بازۀ زمانی میزان فشار اقتصادی و معیشتی به دهقانان گیلان به سطحی نرسیده است که ایشان در تأمین نیازهای اساسی و روزمرۀ خود دچار بحران شده باشند. بنابراین، ریشۀ نارضایتی آنها را می­بایست در علل و عوامل دیگری جست­وجو کرد.