فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در مطالعه حاضر، اثر استراتژی­های مختلف غذایی طی 60 روز و غذادهی مجدد به دنبال آن طی60 روز دوره پرورش بعدی جهت دستیابی به رشد جبرانی بر عملکرد رشد و شاخص­های بیوشیمیایی در فیل ماهی (Huso huso) مورد ارزیابی قرار گرفت. برای این منظور، 240 قطعه فیل ماهی با میانگین وزنی 10/1 ± 10/67 گرم (میانگین ± انحراف معیار) در 4 گروه استراتژی تغذیه­ای تقسیم شدند که شامل غذادهی در حد سیری (100 درصد)، 75 درصد غذادهی در حد سیری، 50 درصد غذادهی در حد سیری و 25 درصد غذادهی در حد سیری بود. در مرحله دوم تمامی گروه­ها در حد سیری تغذیه شدند. خون­گیری از ماهیان در پایان آزمایش (120 روز) تغذیه­ای جهت بررسی شاخص­های بیوشیمیایی خون انجام شد. در پایان مرحله اول وزن نهایی در تیمار تغذیه شده حد سیری (100 درصد) به طور معناداری بیشتر از سایر تیمارهای آزمایشی بود و با افزایش محدودیت غذایی وزن نهایی کاهش یافت (05/0 > p). نرخ رشد ویژه به طور معناداری در تیمارهای حد سیری و 75درصد حد سیری بالاتر از سایر تیمارها بود (05/ 0 >p ). در پایان مرحله دوم، اختلاف معناداری در ورن نهایی، طول نهایی، وزن کسب رشد و نرخ رشد ویژه بین تیمارها مشاهده نشد (05/0 <p). هماتوکریت تحت تاثیر استراتژی­های غذایی قرار گرفت و در تیمار با سطح غذادهی 25درصد حد سیری کمتر از سایر تیمارها بود (05/0 > p). پروتئین کل و تری­گلیسرید در تیمارهای 100 و 75 درصد حد سیری بالاتر از سایر تیمارها بود (05/ 0 > p). نتایج مطالعه حاضر نشان داد که تغذیه ماهیان با 75 و 50 درصد حد سیری غذا دهی و غذادهی مجدد به دنبال آن منجر به رشد بالا با کاهش در هزینه­های غذایی، بدون اثر منفی روی وضعیت فیزیولوژیک خواهد شد و می­تواند به عنوان یک روش مناسب در برای پرورش فیل ماهی معرفی شود.واژگان