وحدت مذهبی ایرانیان در دورة صفوی
نویسندگان
1 نویسنده
2 نویسنده
doi
چکیده
تشکیل حکومت صفویه در ایران، به دلیل تأثیر تعیینکنندهاش بر سرنوشت ایران، سرزمینهای اسلامی و معادلات جهانی، مهمترین واقعهای بود که در سالهای آغازین قرن دهم هجری در تاریخ جهان رخ نمود. بیش از آنکه شاهاسماعیل صفوی در سال 907 هجری قمری تاج شاهی بر سر نهد و مذهب اثنیعشری را مذهب رسمی ایران اعلام کند، سرزمین ایران عرصة کشمکشهای متوالی مدعیان قدرت بود. در طول قرنهایی که از یورش مغول میگذشت، این سرزمین همچنان از دستیابی به استقلال و وحدت ارضی، و پیرو آن، هویت مستقل سیاسی محروم مانده بود. مقارن با روی کار آمدن صفویه، ازبکان در شرق، و عثمانیها در غرب ایران فرمان میراندند و هر دو درصدد گسترش نفوذ خود در سرزمین ایران بودند و اگر قدرت نیرومندی روی کار نمیآمد، چهبسا ایران در متصرفات ازبکان و عثمانیها ادغام میشد و برای همیشه از کسب استقلال بینصیب میماند. در چنین هنگامهای، تشکیل دولت صفوی و گسترش قلمرو نفوذ آن تا مرزهای شناختۀ ایران، حیات دوبارهای به این کشور بخشید و با پیریزی استقلال سیاسی و مذهبی آن، زمینۀ شکلگیری وحدت ملی را در ایران فراهم آورد.
