خداباوری و استدلال انباشتی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکدۀ الهیات و معارف اهل البیت(ع)، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین، ایران.
doi
10.22091/jptr.2024.10906.3080چکیده
برنامۀ پیشگامانۀ الهیات طبیعی صورتبندی استدلالهای خداباورانه با تکیه بر تحقیقات تجربی بوده است. برخی الهیدانان طبیعی به استدلال یا برهان انباشتی توجه داشتهاند. طبق برهان انباشتی، دلایلی که بر اساس برخی معیارها به نحو جداگانه ضعیف ارزیابی میشوند، ممکن است ترکیب شوند تا استدلالهایی را تولید کنندکه قویتر باشند. از این استدلال دو صورتبندی قیاسی و غیرقیاسی ارائه میشود. هر دو صورتبندی در سهسطح مورد ارزیابی قرار میگیرند: 1) مزیتها: تردید در خداناباوری و ندانمباوری و تثبیت باورهای خداباورانه.2) اشکالات قابل رفع: پیچیدگی فرآیند برهان انباشتی و دشواری آن برای عموم مردم، بیتوجهی به فرضیههای رقیب و عدم تضمین قبول نتیجه به دلیل احتمال بالای 50 درصد مقدمات. 3) انتقادات: درآمیختگی بین احتمال درستی باور و میزان معقولیت باور و تعیینناپذیری مقادیر و ارزشهای ضروب احتمالاتیِ استدلال انباشتی. این پژوهش با تبیین کاربست الگوی انباشتی در سنت اسلامی ادامه مییابد تا نشان دهد چگونه اندیشمندان مسلمان الگوی انباشتی را در اثبات وجود خدا و روششناسی اعتقادات همچون تراکم ظنون، اثبات صدق نبوت و اقناعپذیری به کار میگیرند. استدلال انباشتی به رغم برخی نقاط ضعف، آنجا که در تقویت باورهای بنیادین نظری (اعتقادات) و نیز شعائر و مناسک (عبادات و اخلاقیات) در دین اثربخشی دارد، عقلانی و قابل دفاع است.