تعیین غلظت میانه کشنده (LC50) آلومینیم، مس و روی در لارو ماهی تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus)
نویسندگان
1 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استادیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشجوی دکتری گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
4 دکتری تخصصی بهداشت و بیماری آبزیان، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایران
doi
10.22059/jfisheries.2021.322076.1241چکیده
ارزیابی اثر آلایندهها در مراحل اولیه حیات موجودات زنده به همراه سایر جنبههای سم شناسی آبزیان به درک بهتر سمیت آلایندهها و برنامهریزی جهت مقابله با شرایط ایجاد شده، کمک میکند. آلومینیم، روی و مس از جمله عناصر کمیابی هستند که میزان آنها در اکوسیستمهای آبی بر اثر فعالیتهای انسانی در حال افزایش است. در مطالعه حاضر سمیت حاد آلومینیم، مس و روی بر بقاء لارو دارای کیسه زرده ماهی تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus) بررسی و غلظت میانه کشنده آنها (LC50-96h) بر اساس پروتکل OECD 203 تعیین گردید. به این منظور، 200 قطعه لارو دارای کیسه زرده در محدوده وزنی 0156/0 - 0132/0 گرم و طول کل 75/4-25/4 میلیمتر در معرض غلظتهای مختلف آلومینیم (صفر (شاهد)، 0/24، 8/28، 56/34، 47/41، 76/49، 71/59 و 65/71 میلیگرم بر لیتر)، روی (صفر (شاهد)، 10، 12، 4/14، 28/17 و 73/20 میلیگرم بر لیتر) و مس (صفر (شاهد)، 625/0، 25/1، 5/2، 5 و 10 میلیگرم بر لیتر) بهمدت 96 ساعت قرار گرفتند. میزان تلفات طی 24، 48، 72 و 96 ساعت بررسی و ثبت گردید. فراسنجههای فیزیکی و شیمیایی آب نیز بصورت روزانه اندازه گیری شد. با استفاده از آنالیز رگرسیون پروبیت، میزان LC50-96h برای آلومینیم، مس و روی به ترتیب 839/61، 397/1 و 056/14 میلیگرم بر لیتر بهدست آمد. غلظتها در محدوده اطمینان 95درصدی برحسب میلیگرم بر لیتر برای آلومینیم 851/67- 449/55، مس 157/1-637/1 و روی411/16-293/12 تعیین گردید. نتایج حاصل سمیت بیشتر مس در مقایسه با روی و آلومینیم در لارو ماهی تیلاپیا نیل را ثابت کرد.