بازتاب داستانهای عاشقانه و عارفانه در کاشینگاری دورة قاجار (مطالعة موردی آثار علیمحمد اصفهانی)
نویسندگان
1 دانشأموخته کارشناسی ارشد رشتة هنر اسلامی (مطالعات تاریخی)، دانشگاه بیرجند، خراسان جنوبی، ایران
2 استادیار گروه فرش دانشکدة هنر دانشگاه بیرجند، خراسان جنوبی، ایران
doi
10.22034/chs.2025.495551.1050چکیده
دورة قاجار را باید یکی از مهمترین و نوآورترین ادوار تاریخ هنر ایران بهشمار آورد؛ عصری که در آن پیوند میان سنتهای هنری گذشته و جریانهای نوین برقرار شد. کاشینگاری این دوره تنها بیانکنندة ذوق و مهارت هنرمندان نیست، بلکه بستری برای بازتاب جلوههای ادبیات و روایتهای داستانی نیز فراهم کرده است. در میان مضامین گوناگون، حضور پررنگ داستانهای عاشقانه و عارفانه جایگاه ویژهای دارد. علیمحمد اصفهانی، از برجستهترین هنرمندان و کاشیکاران این دوره، با بهرهگیری از تواناییهای خود در نقاشی و کاشینگاری، آثاری آفرید که ترکیب زیبایی از نقوش ختایی و اسلیمی و نگارگری ایرانی است؛ بر این اساس، پژوهش حاضر بهدنبال پاسخ به دو پرسش اصلی است: نخست آنکه کدام داستانهای عاشقانه و عارفانه در کاشینگاری دورة قاجار بازتاب یافتهاند؟ و دوم، علیمحمد اصفهانی با استفاده از چه شیوهها و ویژگیهای تصویری به بازنمایی این مضامین پرداخته است؟ هدف اصلی مقاله، تحلیل و بررسی جایگاه داستانهای عاشقانه و عارفانه در آثار کاشینگاری این هنرمند است. رویکرد پژوهش حاضر، توصیفی ـ تحلیلی بوده و گردآوری دادهها برپایة منابع کتابخانهای و اسنادی صورت گرفته است. یافتهها نشان میدهد که اصفهانی با تلفیق مهارتهای نقاشی و کاشینگاری، توانسته است مضامین ادبیات کلاسیک فارسی بهویژه روایتهای خمسة نظامی را در قالب نقوش کاشی به تصویر بکشد. او با استفاده از ترکیببندیهای هندسی متنوع مانند قابهای بیضی و مستطیل، رعایت اصول پرسپکتیو و ایجاد عمق بصری، موفق شده است روایتهای عاشقانه و عارفانه را بهگونهای هنرمندانه و اثرگذار در آثار خود بازتاب دهد.