بررسی راهحل گرکو برای «مسئلۀ زباله» در معرفتشناسی گواهی
نویسندگان
1 دکتری، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22091/jptr.2024.10010.2958چکیده
ارسطو با پیش کشیدن بحث مغالطات تلاش داشت منبع معرفتِ عقل استدلالی را از خطاهای احتمالی به دور دارد. به گونهای مشابه، گرکو با پیش کشیدن مسئلۀ زباله در واقع قصد دارد چارچوب اعتمادپذیرِ منبع معرفتِ گواهی را تعیین کند. او برای این منظور تلاش میکند مسئلۀ زباله را همچون «مسئلۀ عمومیت» به حساب آورد. در این صورت، پارامترهای مربوط -که دغدغههای/تکالیف عملیِ شکلدهندۀ جامعۀ معرفتیْ آنها را مشخص میسازند- اعتمادپذیری را با تنگ کردن کانالهای انتقال تضمین میکنند. ما با رویکردی تحلیلی و انتقادی و نگاهی جامعنگر به معرفتشناسی گواهیِ گرکو به طور کلی کاستیهایی را در دیدگاه او شناسایی میکنیم. به این ترتیب، نشان میدهیم که میتوان صورتبندی دقیقتری از مسئله پیش نهاد. اگر دو اشکال راهیابی بخت به معرفت و تا اندازهای فرد-محور بودن راهحل را رفعشدنی بدانیم، از دو اشکال دیگر نمیتوان چشم پوشید: نخست این که گرکو تبیینی از این که چگونه به میان آمدن دغدغههای عملی نتایج درستی را به بار میآورد ارائه نمیدهد؛ دوم این که این گونه نیست که تکالیف عملی و پارامترهای مربوط همیشه معلوم باشند.