شانس اخلاقی در اصول فقه متأخر امامیه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری کلام جدید، مرکز تخصصی آخوند خراسانی، مشهد، ایران
2 استادیار، گروه فلسفه و کلام، دانشگاه باقرالعلوم(ع)، قم، ایران.
doi
10.22091/jptr.2023.9448.2900چکیده
شانس اخلاقی یکی از مسائل جذاب و تأثیرگذار در فلسفۀ اخلاق معاصر است. سؤال اصلی این بحث را میتوان چنین تقریر کرد: آیا امور خارج از اختیار و کنترل فاعلِ اخلاقی در جایگاه اخلاقی او یا میزانِ شایستگیِ او برای ستایش یا سرزنشِ اخلاقی تأثیرگذار است؟ «اصل کنترل» پاسخ منفی به این سؤال میدهد، و «شانس اخلاقی» پاسخ مثبت. در نخستین مواجهه با سنت اصولی پس از شیخ انصاری به نظر میرسد در این رابطه مواضع دوگانهای وجود دارد. نویسندگان تلاش کردهاند با بررسیِ تحلیلیِ این سنت اصولی، دیدگاههای مطرح در این سنت فکری را شناسایی، بازخوانی و تبیین کنند. تأکید اصولیان بر این که فعل غیراختیاری از دایرۀ تکلیف خارج است، دستکم در ظاهر امر، تأیید اصل کنترل است؛ اما خواهیم دید که اصلِ کنترلِ مستخرج از اصول فقه، با اصل کنترل مطرح در فلسفۀ اخلاق معاصر متفاوت است. از سوی دیگر، دیدگاه برخی از اصولیان در مباحث تجرّی و اجتهاد و تفسیر برخی از آنها از پارهای از روایات، مؤید پذیرش شانس اخلاقی است. مقایسۀ مجموعه دیدگاههای رایج در اصول فقه متأخرِ امامیه ما را به این نتیجه میرساند که موضع بسیاری از آنها پذیرش شانس اخلاقی همراه با خوانشی خاص و سازگار از اصل کنترل است.