روحانیت شیعه و مقایسة سه دهه نقش آن پس از مشروطه و پس از انقلاب اسلامی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه اصفهان
2 استادیار دانشگاه اصفهان
3 دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
بیتردید، شناخت دقیق و عمیق ماهیت و محتوای نهضتها و انقلابها تا حدّ زیادی به بررسی نقش و تأثیر گروهها و نیروهای اجتماعی تأثیرگذار در روند انقلابها، چه قبل و چه بعد از آن، بستگی دارد. روحانیان به مثابة یک نهاد اجتماعی از اهمیت بسزایی برخوردارند. روحانیت شیعه ـ دستکم از دورة صفویه ـ از جمله نیروهای مقتدر اجتماعی و یکی از ارکان مهم جامعه مدنی به شمار میآمده است. آنان همچون سایر گروههای اجتماعی، در مقابله با قدرت سیاسی، علاوه بر ایفای نقش معنوی خود، عهدهدار نقش سیاسی نیز بودهاند و کارکردهایی همچون مشارکت و نفوذ در ارکان دولت، انزوا و انفعال سیاسی، اپوزیسیون داخلی، و رهبری قیامها و انقلابهای اجتماعی را میتوان برای ایشان برشمرد. تاریخ معاصر ایران در متن خود، آبستن دو انقلاب بزرگ بوده که بسیاری از تحوّلات و تغییرات را در جامعة ایران به وجود آوردهاند. به لحاظ مقایسهای، نقاط افتراق و اشتراک بسیاری در هر دو مقطع و سالهای پس از آن وجود دارد که مبارزه با استبداد و استعمار، نوع نظام سیاسی، قانون اساسی، نقش مردم، ایدئولوژی، رهبری و عواملی از این دست را میتوان برشمرد. این تحقیق در صدد است تا سه دهه حضور روحانیت پس از انقلاب اسلامی را با سه دهه پس از مشروطه، و نیز افکار، اندیشهها و نظریههایی را که دربارة این دو انقلاب از سوی علما و روحانیان ارائه گردیده است مطالعه و به صورت تطبیقی و مقایسهای بررسی کند و وجوه اشتراک و افتراق آنها را استخراج و تجزیه و تحلیل نماید.