بررسی تقریر نوین شلنبرگ از مسئلۀ منطقی شر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفه دین، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار، گروه فلسفه دین، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22091/jptr.2023.9213.2867چکیده
جان شلنبرگ در تقریر جدیدی از مسئلۀ منطقی شر میکوشد از راه ناسازگاری منطقی ترکیب مدعیات خداباوری با وجود شر، روایت جدیدی از صورتِ منطقی مسئلۀ شر ارائه دهد. سه ادعای خداباورانۀ تقریر وی شامل برتری تفوّقناپذیر، استقلال وجودشناختی و خلوص پیشین است. شلنبرگ برای نشان دادن ناسازگاری منطقی ترکیب وجود خدا و وجود شر، دو رویکرد الگوگرایانه و انگیزهگرایانه را در پیش میگیرد. هدف او از بهکارگیری این دو رویکرد بسط استدلال برای افزودن گزارههای تکمیلی ضروری به چهار گزارۀ اصلی استدلال است. بنابراین، آنچه از مجموع سه لازمۀ خداباوری و گزارههای تکمیلی به دست میآید این است که در جهان شر وجود نداشته باشد، و این منطقاً با وجود شر در جهان ناسازگار است. این مقاله با روشی انتقادی در صدد نشان دادن نادرستی استدلال شلنبرگ است. بر این اساس، از طریق اشکالاتی تلاش شده کذب مقدمۀ (8) به عنوان مقدمۀ محوری استدلال شلنبرگ نشان داده شود. با نشان دادن کذب مقدمه (8)، مصونیت استدلال شلنبرگ نسبت به دفاع مبتنی بر اختیار نیز نقض میشود. از این رو، در مقاله حاضر، افزون بر نقدهای جِروم گِلمن بر مقدمه (8)، نقد دیگری از طریق قیاس ذوحدین بر مقدمه (8) مطرح شده است، که نادرستی استدلال شلنبرگ و ضعف استدلال وی نسبت به کارکرد دفاع پلنتینگا نشان داده میشود.