تحلیل ماهیت تعامل کودکان 9 تا 11 ساله با گوشی هوشمند: یک مطالعه کیفی

نویسندگان

1 استادیار، گروه ارتباطات علم و فناوری، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و ارتباطات، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

2 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و ارتباطات، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

doi
10.22059/jisr.2022.330237.1238
چکیده

همه‌گیری کووید 19 و ضرورت آموزش مجازی موجب رواج بیشتر استفادۀ کودکان از گوشی‌های هوشمند شده است. استفادۀ روزافزون کودکان از گوشی هوشمند، نداشتن شناخت صحیح از چگونگی و ماهیت این رابطه و ارائۀ تبلیغات غیرتخصصی به والدین درخصوص مضربودن استفاده از گوشی هوشمند، استفادۀ کودکان از این وسیله را به موضوعی بغرنج تبدیل کرده است. این مطالعه با هدف درک ماهیت تعامل کودک با گوشی هوشمند با وساطت سبک والدگری انجام شد. برای این منظور، با انتخاب رویکرد کیفی، داده‌ها با استفاده از روش مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافته گردآوری شدند. سپس با رویکرد تحلیل مضمون نظریه‌محور براساس چارچوب نظری کنشگر-شبکه تحلیل شدند. اجزای بررسی‌شده در این مطالعه شامل کودک، گوشی هوشمند و سبک والدگری هستند. یافته‌ها نشان داد تعامل کودک با گوشی هوشمند، شبکه محوریت دارد. تعامل کودکان با گوشی هوشمند، ماهیت سیال و پیش‌بینی‌ناپذیر دارد. ارتباطات پی‌درپی اجزا در شبکه، هویت‌های متغیری به کودک می‌بخشد. از این‌رو سبک والدگری، کنترلی و سختگیرانه کارایی ندارد. کودک نیازمند امکان بروز کنش مستقلانه و سبک والدگری انعطاف‌پذیر، واجد کارایی بیشتری است.