از اندرونی به درون: سفرنامههای زنان قاجاری در سیطرۀ گفتمان مردسالار
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22067/jls.2024.89059.1610چکیده
دورۀ قاجار تا پیش از مشروطه، ازجمله دورههای گذار تاریخی است که غلبه با گفتمان مردسالار بوده است، امّا بازوان این غلبه تنها مردان نبودهاند، بلکه گروهی از زنانِ باسواد از طبقات بالای اجتماع نیز در آن سهم داشتهاند. بررسی دیدگاه برخی زنان قاجاری از خلال مطالعۀ سفرنامههایشان این موضوع را تأیید میکند. در این مقاله که به روش تحلیل انتقادی گفتمان انجام شده است، مشخص شد دیدگاه این زنان نسبت به سیطرۀ گفتمان مردسالار و هویتهای القائی آن، انفعال، پذیرش و همراهی بوده است. مهمترین نشانۀ آن در متن سفرنامهها، واکنشهای «از سر تسلیم»، «صرفاً احساسی و بیاثر» و «مکمل سیطرۀ گفتمان مردسالار و در راستای بازتولید عناصر آن» است. همچنین بررسی این متنها نشان داد، زنان سفرنامهنویس قاجاری با وجود داشتن سواد و امکانات ویژه بهعنوان ابزار خودشکوفایی، آگاهیشان در سطح اُبژگی مانده، بنابراین هیچگونه کنشگری در جهت آفرینش هویتی تازه ندارند. دلیل این مطلب، زیست این زنان در فضای دربار و خانوادههای اشرافی و زندگی با فرهنگ سنتی و استحاله در آن است. وجود چنان دیدگاهی در نوشتههای زنان سفرنامهنویس قاجاری در حالی است که همدوره با آنان، نویسندگان دیگری همچون بیبیخانم استرآبادی با گفتمان مردسالار مقابله میکردند. درواقع صدای بیبیخانم از خلال رسالۀ معایبالرجالش صدایِ گروهی از زنان پیش از مشروطه است که به سوژگی رسیده و در تلاش برای رهایی از هویتهایی بودند که دیگری برایشان ساخته است؛ امّا زنان سفرنامهنویس قاجاری با آنکه به سفری بیرون از شهر و دیارشان رفتند، ذهنشان همچنان در فضای اندرونی گفتمان مردسالار و سیطرۀ آن باقی مانده بود.