تأملی پیرامون اخوانیه مستوره به رونق سنندجی وتاثیر آن در پرتو افکنی به مسائل برگهای پایانی تاریخ او
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد یادگار امام خمینی)ره( شهر ری
doi
چکیده
جایگاه ماهشرف خانم کردستانی متخلص به مستوره (1264– 1220 ق.) در حوزههای ادبیات و تاریخ بر ادبا و مورخین پوشیده نیست. دیدگاه مستوره در تاریخ اردلان بسی جایتأمل دارد. زیرا وی هم تاریخنگار است و هم تاریخنگر. دقتنظر مستوره در انکشاف زوایای پنهان تاریخ اردلان بینظیر است. اما واپسین برگ های تاریخ مستوره به علت مغشوش و ناتمام ماندن، از این قاعده مستثنی است. البته مهاجرت اجباری مستوره به سلیمانیه در سال 1263 ق. و از دست دادن حامی بزرگش حسینقلی خان حاوی اردلان و نا به سامانی های ناشی از آن در این خصوص بیتاثیر نبوده است. مقاله حاضر بر آن است تا با استعانت از شیوه نقد بیرونی و درونی راوی و روایت اخوانیه مستوره به عمویش رونق سنندجی، که با نگارش تتمهای بر تاریخ مستوره، اثر ناتمام او را به اتمام رسانیده است، بخشی از زوایای مغشوش و تحریف شدۀ واپسین برگ های تاریخ مستوره را آشکار نماید.