طراحی و تبیین الگوی بانکداری اجتماعی در ایران: شناسایی پیشایندها و پیامدها
نویسندگان
1 استادیار دانشکده مدیریت، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، تهران، ایران
2 استادیار دانشکده مدیریت، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، تهران، ایران
doi
10.30497/ifr.2020.239959.1582چکیده
بانکداری اجتماعی، رویکرد جدیدی از بانکداری است که همه بانکداران و مجموعههای اقتصادی را برای تصمیمگیری راهنمایی میکند و هدفهای اقتصادی و اجتماعی را باهم مرتبط میسازد. مقاله حاضر به دنبال شناسایی پیشایندها و پیامدهای الگوی بانکداری اجتماعی در ایران است. ازاینرو، پژوهش دارای جهتگیریهای بنیادین و کاربردی است. رویکرد فلسفی این پژوهش استقرایی- قیاسی است و استراتژی آن ترکیبی از رویکردهای کیفی و کمی است که با طرح شیوههای ترکیبی اکتشافی انجام میشود. جامعه آماری شامل خبرگان دانشگاهی و مدیران ارشد بانکی کشور است. به همین منظور، بانکهایی که در این زمینه فعال بودند برای بررسی انتخاب شدند و با استفاده از روش نمونهگیری نظری (گلوله برفی)، بهمرور با 11 نفر مصاحبههای عمیق صورت گرفت. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که مقولههایی مانند ارزشمداری، فرهنگ، نیاز به حکمرانی خوب و زیرساختها پیشایندهای بانکداری اجتماعی هستند. مقولههای مسئولیت اجتماعی، سرمایه اجتماعی، کارآفرینی اجتماعی، معنابخشی، سرمایهگذاری در بخش سلامت اقتصاد، قرضالحسنه، تأمین مالی خرد و همراستایی با تولید ملی، ابعاد بانکداری اجتماعی هستند و درنهایت، مقولههای بهبود برند سازمانی، خلق ارزش برای مشتریان، پیامدهای اجتماعی، بهبود مسائل فرهنگی، پیامدهای اقتصادی و پیامدهای جهانی از پیامدهای بانکداری اجتماعی هستند. در بخش کمی نیز الگوی استخراجی با رویکرد مدلسازی معادلات ساختاری مورد آزمون قرار گرفتند.