چالش عقل و ایمان در سنّت اسلامی: پژوهش موردی امام محمد غزالی
نویسندگان
1 استادیار، گروه فلسفۀ دین، پژوهشکده مطالعات فلسفی و تاریخ علم، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران
doi
10.22091/jptr.2022.7659.2646چکیده
نزد متفکران مسلمان چالش حقیقی بین عقل و ایمان نیست، در حالی که در فلسفۀ دین پساکانتی تردیدهای جدی در عقلانی بودن آموزههای دینی پیش میآید. این پژوهش، که با رویکرد بروندینی و با روش تحلیلی- انتقادی به بررسی آثار غزالی پرداخته، به این نتیجهگیری رهنمون شده است که غزالی دغدغۀ ایمان دارد، و نه عقل؛ زیرا او تنها مؤمن را سعادتمند و نجاتیافته از آتش دوزخ میداند. عقلانیت مستقل از بندگی و دین برای او موضوعیتی ندارد. غزالی عقل فیلسوفان را از دستیابی به حقایق امور قاصر میداند. ولی معتقد است عقل صوفیان و پیامبران، که از آن تعبیر به قلب میشود، قادر به درک حقایق است و هیچ تعارضی با ایمان و دین ندارد. تنها عقل ناقص بشری است که احکامی صادر میکند که ممکن است با آموزههای دینی متعارض باشد. در پژوهشهای پیشین غزالی را ایمانگرا نامیدهاند. نوآوری پژوهش حاضر در این است که با تعمق در آثار او شواهدی از عقلگرایی او یافته است. با این حال هیچ تفسیری از عقلگرایی غزالی خامتر از این نیست که با عقلگرایی به معنای دکارتی مقایسه شود. غزالیِ صوفی همچون فیلسوف به مسئلۀ عقل و ایمان ننگریسته و در نهایت، به دلیل خشیت از خدا، ایمان را بر عقل مقدم کرده است.