نواحی جنوبی دریای مازندران در سنت زرتشتی
نویسندگان
doi
چکیده
یکی از تصوّرات رایج در تحقیقات علمی دو سده اخیر آن است که سرزمین جنوب دریای مازندران در سنت زرتشتی، مأوای دیوان و دروجان بوده. این تصوّر در برخی از وقایع تاریخی همچون چیرگی اریهها بر مردمان بومی و جدال دین زرتشتی با دین بومی آن سرزمین ریشه دارد. تحقیق حاضر به شکلگیری و تحول این تصویر میپردازد، عوامل پدیدآورنده آن را بررسی میکند و برای سنجش اعتبار آن، توصیف این مناطق را در سنت زرتشتی بازمینمایاند. این تحقیق نشان میدهد که در متون زرتشتی، گیلان و مازندران نه جایگاه دیوان، بلکه مأمن دین کهن و پناهگاه ایرانیان تصوّر شده است. دیدگاه منفی درباره این نواحی، پدیدهای جدید در تحقیقات ایرانشناسی است و بنیادی در سنت زرتشتی ندارد.
