روابط خارجی ایران با عثمانی و مصر در دورة حکومت یعقوب آققویونلو
نویسندگان
1 دکترای تاریخ از دانشگاه شهید بهشتی، عضو هیأت علمی فرهنگستان زبان و ادب فارسی
doi
چکیده
یعقوب (896 ـ 883 ق)، در آغاز حکومت خود با دو مسأله عمدة مشکلات داخلی و خارجی مواجه بود. مسألة خارجی که اهمیت بسیاری نیز داشت، قدرت یافتن روز افزون عثمانیها بود که در همسایگی غربی سرزمینهای تحت فرمان یعقوب قرار داشتند، و کمترین خطا یا بیتدبیری در برابر آنها، میتوانست خطری جدی برای آققویونلوها ایجاد کند. پرسش اصلی تحقیق حاضر این است که با توجه به حساس بودن این برهة تاریخی، یعقوب، چه سیاست خارجی را برای حکومت خود طرح و برنامهریزی کرد؟ و موضعگیری سیاسی او در قبال دو قدرت مهم عثمانی و مصر که به سبب همجوار بودن سرزمینهای آنها با آققویونلوها از اهمیت ویژهای برخوردار بود، چگونه بوده است؟ دستاورد این تحقیق که با روش تاریخی و با استفاده از منابع اصلی تاریخی حاصل شده، حکایت از آن دارد که یعقوب با توجه به عواملی چند، سیاست خارجی خود را بر مبنای روابط محدود، اما حسنه و مصالحهجویانه با عثمانیان و مصریان، قرار داد و اگرچه در آغاز پادشاهیش، به سبب لشکرکشی مصریان بر ضد آققویونلوها، برخورد نظامی شدیدی میان آنها روی داد، اما سرانجام با سیاست نرم یعقوب و تمایل او به ایجاد روابط دوستانه، صلح و آرامش میان آنها برقرار شد.
