بررسی تطبیقی تحوّل جسم طبیعی در فلسفهٔ ملاصدرا با تحوّل مستمر «ذرات» کوانتومی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفه تطبیقی، گروه فلسفه وکلام اسلامی ، دانشگاه قم، قم، ایران.
2 استادیار گروه فلسفه وکلام اسلامی ، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران.
3 استاد گروه فیزیک، دانشکده علوم پایه، دانشگاه قم، قم، ایران.
doi
10.22091/jptr.2020.5394.2296چکیده
در نظریهٔ کوانتوم، اشیاء (ذرّات) مدام در حال تغیر ناشی از اصل عدم قطعیت بوده و حالت ذرّه با یک بسته موج تابع زمان توصیف میشود؛ به طوری که تابع موج منتسب به حتی یک ذرّه آزاد، دارای تحوّل پیدر پی است و ذره، حالتی نامعین و دگرگونشونده دارد. همچنین در نظریهٔ میدانهای کوانتومی نسبیتی، به جای مفاهیم ذرّه و بستهٔ موج، اصالت به شیْء پیوستهای به نام «میدان» که دارای افت و خیز دائمی در حالت پایه (خلأ کوانتومی) است، داده میشود. از سوی دیگر، موضوع تحوّل جسم، در فلسفۀ ملاصدرا هم در قالب حرکت ذاتی و تکاملی جلوهگر شده است. در این پژوهش، برآنیم تا - با استفاده از منابع شناخته شده و استاندارد در حوزه فلسفۀ صدرایی و همچنین فیزیک مدرن - به روش مطالعه و تحقیق کتابخانهای - در دو حوزهٔ پیشگفته به بررسی تطبیقی بپردازیم. نتیجهٔ کار این است که همانگونه که تحوّل جسم طبیعی در فلسفۀ صدرایی، دال بر وجود یافتن و وجود باختن فلسفی نیست، تحوّل و تغیّر ذرّات کوانتومی و یا خلق و فنای ذرّات بنیادین، بر اساس نظریهٔ میدانهای کوانتومی نیز قابل تطبیق با این معناست؛ همچنین، این که بر اساس اصل عدم قطعیت کوانتومی، یک ذرّه در دو لحظهٔ پیاپی وضعیت یکسانی ندارد، با نظریهٔ حرکت جوهری ملاصدرا که حرکت را در بستر زمانْ تبیین میکند، قابل تطبیق است.